Turnus rehabilitacyjny

Turnus rehabilitacyjny – zorganizowana, płatna (ewentualnie częściowo refundowana przez PFRON^[1]) forma aktywnej rehabilitacji w Polsce, łączona z wypoczynkiem. Turnusy takie organizowane są jedynie na terenie kraju^[2][3].

Celem turnusu jest poprawa sprawności psychofizycznej osoby rehabilitowanej, jak również rozwijanie umiejętności społecznych uczestnika (np. w drodze nawiązywania i rozwijania kontaktów, realizację różnorakich zainteresowań, udział w zajęciach przewidywanych programem). Kierowanie na turnus odbywa się wyłącznie na wniosek lekarza. Czas trwania wynosi co najmniej 14 dni, a jedna grupa liczyć musi co najmniej dwudziestu uczestników^[2][1][3].

Turnusy rehabilitacyjne dzielą się ze względu na swój rodzaj na:

• usprawniająco-rekreacyjne,
• rekreacyjno-sportowe oraz sportowe,
• szkoleniowe,
• psychoterapeutyczne,
• rozwijające zainteresowania, czy uzdolnienia uczestników,
• uczące niezależnego funkcjonowania z niepełnosprawnością^[2].

Turnusy są najczęściej organizowane dla grup osób z następującymi przyczynami niepełnosprawności (łączy się uczestników z podobnymi problemami):

• dysfunkcja narządu ruchu (z wyłączeniem osób na wózkach inwalidzkich),
• dysfunkcja narządu ruchu (wózki inwalidzkie),
• dysfunkcja narządu słuchu,
• dysfunkcja narządu wzroku,
• upośledzenie umysłowe,
• zaburzenia psychiczne,
• padaczka,
• choroby układu krążenia,
• inne^[2].

Organizator musi przede wszystkim zabezpieczyć turnus od strony organizacyjnej, technicznej i kadrowej - zagwarantować bezpieczne warunki uczestnictwa, a także opracować i zrealizować określony program, jak również wypełnić wymagania proceduralne i administracyjne we współpracy z jednostkami pomocy społecznej i PFRON^[2].

Turnusy mogą być organizowane wyłącznie przez organizatorów mających wpis do stosownego rejestru prowadzonego przez danego wojewodę, w ośrodkach mających wpis do rejestru ośrodków także prowadzonego przez wojewodę (nie dotyczy to turnusów organizowanych w formie niestacjonarnej)^[3].