Ulica Stanisława Drzymały w Raciborzu

ulica Stanisława Drzymały
	Centrum
	; Ulica Drzymały
Państwo	Polska
Miejscowość	Racibórz
Długość	457 m
Przebieg
	Położenie na mapie Raciborza ulica Stanisława Drzymały
	Położenie na mapie Polski ulica Stanisława Drzymały
	Położenie na mapie województwa śląskiego ulica Stanisława Drzymały
	Położenie na mapie powiatu raciborskiego ulica Stanisława Drzymały
	50°05′20,0″N 18°13′18,8″E/50,088889 18,221889

Ulica Stanisława Drzymały (daw. niem. Oberwallstraße^[1]) – raciborska ulica w dzielnicy Centrum. Rozpoczyna się od skrzyżowania z ulicami Wojska Polskiego, Opawską i Nową, a kończy na skrzyżowaniu z ulicami Podwale i Mickiewicza. Swoją nazwę wzięła od Stanisława Drzymały.

Architektura

Budynki mieszkalne

Kamienice przy ul. Drzymały 1–3 – wybudowane w stylu eklektycznym, posiadają trzy kondygnacje, które pokrywa dwuspadowy dachy, widoczne zachowane detale architektoniczne^[2].
Willa miejska przy ul. Drzymały 9 – budowla dwukondygnacyjna, wolnostojąca, wybudowana w latach 70 XX wieku w stylu francuskiego neorenesansu wraz z oranżerią z 1919 r. w stylu secesyjnym. Willa posiada ryzalit od strony ulicy, a lico ściany jest nieznacznie cofnięte. Budynek jest murowany z czerwonej cegły i posiada użytkowe poddasze. Całość pokrywa mansardowy dach. Willa była własnością m.in. Reisnerów i Przyszkowskich^[2].

Mury miejskie

Przy ulicy Drzymały zachowany jest fragment zabytkowych murów miejskich.

Obiekty użyteczności publicznej

Urząd Skarbowy przy ul. Drzymały 32 – dawny dom mieszkalny wybudowany w latach 80 XIX wieku przez kupców Samoje. W 1899 budynek nabył Sobtzick, który dokonał przebudowy na willę z salą koncertowo-balową oraz ogrodem, parkiem i oranżerią na tyłach budowli. Zachowane w holu głównym kariatydy i secesyjna polichromia z motywami roślinnymi. W 1929 r. po bankructwie Sobtzicków willa stała się własnością raciborskiej cukrowni, a następnie Bank Prowincji. W wyniku kolejnej przebudowy elewacji nadano modernistyczny wygląd. W 1940 r. budynek przeszedł w ręce III Rzeszy, a w 1945 r. w ręce Urzędu Skarbowego^[3].

Przypisy

↑ Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008, s. 573. ISBN 978-83-89802-73-6.
1 2 Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 81. ISBN 978-83-89802-36-1.
↑ Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 68. ISBN 978-83-89802-36-1.

Bibliografia

Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007. ISBN 978-83-89802-36-1.
Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008. ISBN 978-83-89802-73-6.

[1] Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008, s. 573. ISBN 978-83-89802-73-6.

[zab3-2] 1 2 Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 81. ISBN 978-83-89802-36-1.

[3] Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 68. ISBN 978-83-89802-36-1.

[1]

[2]

[3]