Ulica Okólnik w Warszawie
| Śródmieście Północne | |||||||||||||
 Ulica Okólnik przy ulicy Szczyglej | |||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Województwo | |||||||||||||
| Miejscowość | |||||||||||||
| Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Warszawy  | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski  | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego  | |||||||||||||
 52°14′07,4″N 21°01′19,0″E/52,235389 21,021944 | |||||||||||||
Ulica Okólnik – ulica w dzielnicy Śródmieście w Warszawie.
Przebieg
Ulica biegnie na brzegu skarpy wiślanej. Położona południkowo, łączy ulice Ordynacką i Szczyglą.
Historia
Ulica była częścią posiadłości rodziny Krasińskich. Została wytyczona w 1884[1].
Słowo „okólnik”, od którego wzięła swoją nazwę ulica, oznacza zagrodę lub podwórze dla zwierząt[2].
Zabudowa ulicy została częściowo zniszczona podczas powstania warszawskiego[3].
Ważniejsze obiekty
Obiekty nieistniejące
Przypisy
- ↑ Stefan Kieniewicz: Warszawa w latach 1795–1914. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 202.
- ↑ Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 170. ISBN 978-83-62189-08-3.
- ↑ Włodzimierz Rosłoniec: Grupa „Krybar” Powiśle 1944. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1989, s. 189, 191. ISBN 83-211-1037-1.