Ulica Oskara Kolberga w Krakowie
| Stare Miasto | |||||||||||||
 nr rej. A-648 z 25 stycznia 1984[1] | |||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||||||
| Długość |
164 m[2] | ||||||||||||
| Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Krakowa  | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski  | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa małopolskiego  | |||||||||||||
 50°04′18,0″N 19°56′04,0″E/50,071667 19,934444 | |||||||||||||
Ulica Oskara Kolberga – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Kleparzu.
Łączy ulicę Krowoderską z ulicą Jerzego Żuławskiego. Jest jednojezdniowa.
Historia
Ulica w obecnym kształcie została wytyczona w latach trzydziestych XX wieku, a w 1937 roku otrzymała obecną nazwę[3]. Jako alternatywne, bardziej umotywowane dla ulicy proponowano także nazwy ul. Kotlarska oraz ul. Ludwika Zieleniewskiego[4].
Nazwa druga była umotywowana lokalizacją dawnej fabryki Ludwika Zieleniewskiego położonej na rogu ul. Szlak i ul. Krowoderskiej, położonych w najbliższym sąsiedztwie ul. Oskara Kolberga[4].
Zabudowa
Obecna zabudowa ulicy ma charakter mieszkalny – stanowią ją głównie kamienice czynszowe wybudowane w stylu funkcjonalistycznym[5] w latach 30. XX wieku[6]:
- ul. Oskara Kolberga 1 (ul. Krowoderska 61a) – kamienica, 1937;
- ul. Oskara Kolberga 2 (ul. Krowoderska 63a) – kamienica, 1930;
- ul. Oskara Kolberga 3 – kamienica. Projektował Alfred Düntuch, 1934;
- ul. Oskara Kolberga 4 – kamienica, XX wiek;
- ul. Oskara Kolberga 5 – kamienica. Projektował Czesław Boratyński, 1935;
- ul. Oskara Kolberga 6 – kamienica, XX wiek;
- ul. Oskara Kolberga 8 – kamienica. Projektował Samuel Nebenzahl, 1937;
- ul. Oskara Kolberga 10 – kamienica, XX wiek;
- ul. Oskara Kolberga 11 – kamienica. Projektował Alfred Düntuch, Stefan Landsberger, 1936;
- ul. Oskara Kolberga 12 – kamienica. Projektował Zygmunt Gründberg, XX wiek.
- ul. Oskara Kolberga 13 – kamienica, XX wiek;
- ul. Oskara Kolberga 14 – kamienica. Projektował Stefan Piwowarczyk, 1935;
- ul. Oskara Kolberga 15 – kamienica, XX wiek;
- ul. Oskara Kolberga 16 (ul. Jerzego Żuławskiego 8) – kamienica, XX wiek;
- ul. Oskara Kolberga 17 (ul. Jerzego Żuławskiego 8a) – kamienica. Projektował Izydor Goldberger, 1936.
Indywidualny charakter kamienicom czynszowym nadają godła na fasadach[5]:
- kobieta grająca na lirze (nr. 8)
- Diana z jeleniem i ptakami (nr. 10)
- kobieta napinająca łuk (nr. 11)
- para pawi (nr. 12)
- para aniołków (nr. 15)
- godło z kwiatami (nr. 16), powstało współcześnie po rewitalizacji budynku (2023)[7].
Galeria zdjęć
godło na elewacji kamienicy nr. 8
godło na elewacji kamienicy nr. 10
godło na elewacji kamienicy nr. 11
godło na elewacji kamienicy nr. 12
godło na elewacji kamienicy nr. 15
godło na elewacji kamienicy nr. 16
Przypisy
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025 [dostęp 2024-03-17].
- ↑ Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Wyd. II. T. 1. Kraków: Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, 2023, s. 681. ISBN 978-83-66334-93-9.
- ↑ Kolberga Oskara, ulica. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 423. ISBN 83-01-13325-2.
- 1 2 Kolberga Oskara, ulica. W: Nazwy ulic Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 1995, s. 75. ISBN 83-85579-48-6.
- 1 2 Encyklopedia Krakowa. T. 1. Kraków: Wydawnictwo Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, 2023, s. 206, ISBN 978-83-66334-91-5ISBN 978-83-66253-47-6.
- ↑ Lista adresowa gminnej ewidencji zabytków Krakowa. bip.krakow.pl. [dostęp 2024-03-29].
- ↑ Małgorzata Mrowiec: Kraków. Zabytkowa kamienica przy ul. Kolberga odnowiona. Dostała godło i windę. krakow.naszemiasto.pl. [dostęp 2024-04-22].
Bibliografia
- Kolberga Oskara, ulica. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 423. ISBN 83-01-13325-2.
- Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9, t. I s. 681
- Kolberga Oskara, ulica. W: Nazwy ulic Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 1995, s. 75. ISBN 83-85579-48-6.