Ullmannit
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny | |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
5–5,5[1] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny[1] |
| Łupliwość |
doskonała wg {001}[1] |
| Układ krystalograficzny |
regularny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
6,7 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ołowianoszary, cynowobiały, z pstrymi nalotami |
| Rysa |
szaroczarna, czarna[1] |
| Połysk |
metaliczny[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.EB.25[1] |
Ullmannit – minerał należący do gromady siarkosoli antymonowych. Jak większość antymonowych minerałów kruszcowych, powstaje on w wyniku niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych.
Pospolity w Górach Kruszcowych, w Harzgerode w górach Harz, w Siegerlandzie w Niemczech. Najładniejsze kryształy można znaleźć w Monte Nabra w okolicach Sarrabus na Sardynii we Włoszech, jak również w Ramsbeck w regionie Sauerland. Zbliźniaczenia występują niezwykle rzadko. Ullmannit występuje najczęściej w skupieniach ziarnistych lub ziemistych. Jest minerałem kruchym oraz nieprzezroczystym[1]. Współwystępuje najczęściej z kalcytem, kwarcem, dolomitem, chalkopirytem, syderytem i galeną[1].
Został odkryty w 1843 w kopalni Storch und Schöneberg (Nadrenia Północna-Westfalia, Niemcy)[2] i nazwany na cześć niemieckiego chemika i mineraloga Johanna Ullmanna (1771-1821)[3].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ullmannite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-05-15] (ang.).
- ↑ Mineralienatlas Lexikon – Mineral Data. Mineralienatlas. [dostęp 2010-05-04]. (niem.).
- ↑ Ullmannite Mineral Data. Webmineral. [dostęp 2010-05-04]. (ang.).
Bibliografia
- Olaf Medenbach, Ulrike Medenbach, Atlas minerałów, Warszawa: Wydawnictwo RM, 2008, s. 46, 174-175, ISBN 978-83-7243-644-3, OCLC 316437968.