Wóz Ewakuacji Medycznej „Rosomak WEM”

Wóz Ewakuacji Medycznej „Rosomak WEM”
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 Polska

Producent

Rosomak SA

Typ pojazdu

transporter opancerzony

Trakcja

kołowa 8×8

Załoga

5 + 6

Historia
Prototypy

2006

Produkcja

od 2007

Egzemplarze

37

Dane techniczne
Silnik

Silnik Diesla z turbosprężarką, 6-cylindrowy Scania D1 12 56A03PE[a]
(pojemność skokowa 11,7 dm³)[1][2] o mocy 360 kW (490 KM) przy 2100 obr./min; M = 1,97 kNm

Transmisja

Automatyczna skrzynia biegów ZF 7HP 902S Ecomat (7 przełożeń do przodu + 1 bieg wsteczny)[1]

Poj. zb. paliwa

304 l

Pancerz

warstwowy

Długość

7960 ± 50 mm

Szerokość

2900 ± 50 mm

Wysokość

(system poszukiwań maszt– złożony) 3360 ± 50 mm

Prześwit

0,43 m

Masa

bojowa: około 22 500 kg

Osiągi
Prędkość

100 km/h
w wodzie: 10 km/h do przodu, 3 km/h do tyłu

Zasięg pojazdu

500–700 km

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

1500 mm

Rowy (szer.)

2,10 m

Ściany (wys.)

0,50 m

Kąt podjazdu

60%

Dane operacyjne
Użytkownicy
 Polska

Wóz Ewakuacji Medycznej „Rosomak WEM” – polski transporter opancerzony zaprojektowany i produkowany przez Rosomak SA, na zmodernizowanym, bazowym podwoziu KTO Rosomak 8×8. Przeznaczony do udzielania pierwszej pomocy medycznej, resuscytacji i stabilizacji czynności życiowych w rejonach zagrożenia oraz ewakuacji najciężej rannych do strefy, gdzie możliwe jest lądowanie śmigłowców ratownictwa medycznego, które następnie transportują poszkodowanych do szpitali polowych.

Historia

Wóz Ewakuacji Medycznej został zaprojektowany dla zabezpieczenia medycznego pododdziałów bojowych Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie[3]. W lutym 2006 roku Rosomak S.A., we współpracy z AMZ-Kutno, rozpoczął opracowywanie prototypu. Przeprowadzona analiza postawionych wymagań wykazała, że w standardowym kadłubie Rosomaka nie ma odpowiedniej ilości miejsca dla sprzętu i zapewnienia warunków pracy ratowników medycznych. Wymusiło to konieczność powiększenia podwozia z jednoczesnym zapewnieniem warunku wymaganej przez wojsko pływalności. W sierpniu 2006 roku zaprezentowano MON demonstrator wozu ewakuacji medycznej. Ze stropu, środkowej i tylnej części kadłuba pojazdu bazowego usunięto część płyt, niebędących elementami nośnymi konstrukcji transportera, i wykonano nadbudówkę – węższą od kadłuba wozu. Na nadbudówce zamontowano dodatkowy pojemnik na wyposażenie obserwacyjne i oświetleniowe. W czerwcu 2007 roku zatwierdzono plan takiej przebudowy dla 33 pojazdów bazowych. W tym samym roku powstał drugi, ulepszony prototyp, w którym zdemontowano całą centralną płytę stropową kadłuba, co pozwoliło na wykonanie nadbudowy o szerokości kadłuba i powiększenie przedziału sanitarnego. Tak przebudowany pojazd przeszedł pozytywne próby i testy zatwierdzone orzeczeniem wojska, dopuszczającym wóz do produkcji seryjnej. Sześć pierwszych wozów sanitarnych, zamówionych w grudniu 2007 roku, odebrano w roku następnym. W 2008 roku została opracowana ostateczna wersja z docelowym wariantem nadbudowy[4][3].

W latach 2007–2011 wyprodukowano łącznie 37 wozów w wersji pierwotnej i zmodernizowanej, które uczestniczyły m.in. w polskich misjach wojskowych w Czadzie i Afganistanie[5][6]. Umowa z 2023 roku na kolejne 29 wozów ewakuacji medycznej przewiduje dostawy pojazdów w latach 2024–2026[6][7].

Konstrukcja i wyposażenie

Pojazd jest wyższy od pojazdu bazowego – wysokość przedziału sanitarnego wynosi ok. 190 cm[8] – powstał przez usunięcie stropowych płyt środkowej i tylnej części kadłuba oraz zbudowanie w tym miejscu nowej nadbudówki z powiększonymi równocześnie tylnymi drzwiami. Poziom opancerzenia nowych elementów kadłuba jest analogiczny w stosunku do wersji bazowej (część wozów została dodatkowo opancerzona). Nadbudówka została osłonięta polskimi panelami pancernymi, wóz posiada wszystkie walory typowe dla pojazdu Rosomak, jak: mobilność, pływalność, możliwości transportu oraz stopień ochrony[7]. Podwyższenie kadłuba pojazdu bazowego zapewnia możliwość szybkiej ewakuacji rannych oraz wygodną i ergonomiczną pracę personelu medycznego. Zmianą odróżniającą obecne pojazdy od poprzedniej wersji jest zmodernizowany system obserwacji i poszukiwania rannych, opracowany przez Grupę WB Electronics. System składa się z kamery dziennej, kamery termowizyjnej, 8 reflektorów fluoroscencyjnych zamontowanych na teleskopowym, hydraulicznie podnoszonym maszcie umieszczonym po lewej stronie przedniej części nadbudówki[5][9]. Posiada system łączności wewnętrznej Fonet z radiostacjami indywidualnymi, radiostację i terminal dowódcy. Standardowym wyposażeniem jest także układ nawigacji inercyjnej z odbiornikiem systemu satelitarnego GPS. Jest wyposażony w niezależny system ogrzewania i klimatyzacji, systemy: przeciwpożarowy i przeciwwybuchowy, obrony przed bronią masowego rażenia oraz ostrzegania i samoosłony Obra-3[5][4][10].

Wyposażenie przedziału medycznego składa się z wysuwanych hydraulicznie noszy, ławki dla rannych siedzących, noszy podbierakowych i drążkowych, instalacji tlenowej z gniazdami tlenowymi typu panelowego z punktami poboru, szybkozłączami i maskami tlenowymi, ogrzewaczy płynów infuzyjnych, defibrylatora, plecaków medycznych z wyposażeniem, torby reanimacyjnej, uchwytów do mocowania kroplówek, gniazda elektrycznego do podłączenia sprzętu medycznego, szyny unieruchamiającej, desek ortopedycznych, kołnierzy ortopedycznych. Posiada zainstalowane urządzenia do odkażania i dezaktywacji[4][11][7][10].

Przewozi trzech rannych na noszach i trzech siedzących[11]. Załoga pojazdu składa się z dowódcy wozu, podoficera sanitarnego, dwóch sanitariuszy i kierowcy–mechanika[12][13][7].

Dane operacyjne

  • Długość całkowita: 7960 ± 50 mm,
  • Szerokość: 2900 ± 50 mm ,
  • Wysokość (system poszukiwań – maszt złożony): 3360 ± 50 mm,
  • Masa pojazdu: 22,5 ton,
  • Prędkość maksymalna: 100 km/h,
  • Zasięg operacyjny: 500 – 700 km[5].

Użytkownicy

  •  Polska
  •  Ukraina - (prawdopodobnie) która w kwietniu 2023 roku zamówiła 200 sztuk KTO Rosomak (na początku zamówienie obejmowało 100 sztuk jednak po kilku dniach zostało powiększone)[14][15].

Uwagi

  1. Spotykane są różne warianty zapisu, prawidłowe oznaczenie to: DI12 56 A 03 PE (na podstawie tabliczki z dokumentacji Scanii).

Przypisy

  1. 1 2 Krzysztof Wilewski, Rosomaki w polskiej armii [online], polska-zbrojna.pl, 12 lipca 2013 [dostęp 2022-12-09].
  2. Informacje o produkcie (Information Product) / Operator’s Manual – Engine Type: Industrial/..., Displacement: 12, Languages: English / Search – DI12 DC12 Industrial engine [online], Scania – Technical Information Library, maj 2001, s. 10–11, 54–55 [dostęp 2022-12-09], Bezpośredni link do pliku PDF.
  3. 1 2 Pokaz sprzętu w rocznicę końca II wojny światowej [online], www.polska-zbrojna.pl [dostęp 2025-03-26] [zarchiwizowane z adresu 2024-11-04].
  4. 1 2 3 Rosomak-WEM [online], Opisy Broni, 21 stycznia 2021 [dostęp 2025-03-26].
  5. 1 2 3 4 Pierwsze nowe wozy ewakuacji medycznej KTO WEM dostarczone wojsku [online], www.portal-mundurowy.pl [dostęp 2025-03-26].
  6. 1 2 Umowa na kolejne wozy ewakuacji medycznej, „Wojsko-Polskie.pl” [dostęp 2025-03-26] [zarchiwizowane z adresu 2023-04-02].
  7. 1 2 3 4 Andrzej Kiński, Kolejna partia Rosomaków-WEM dla Sił Zbrojnych RP [online], Wydawnictwo militarne ZBIAM, 1 grudnia 2022 [dostęp 2025-03-26].
  8. Kiński Nowy Rosomak WEM s.14-15
  9. Umowa na dostawę Wozów Ewakuacji Medycznej - Rosomak WEM. [online], www.rosomaksa.pl, 1 grudnia 2022 [dostęp 2025-03-26].
  10. 1 2 MON zamawia dodatkowe Rosomaki-WEM [online], www.altair.com.pl [dostęp 2025-03-26] (ang.).
  11. 1 2 Andrzej Kiński. Mniej dziś – więcej jutro. Nowe perspektywy programu Rosomak. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 6/2009, s. 13–16, czerwiec 2009. Magnum-X.
  12. Krzysztof Wilewski, Polska Zbrojna [online] [dostęp 2025-03-26].
  13. Defence24, Wojsko kupiło nowe Rosomaki [online], defence24.pl, 1 grudnia 2022 [dostęp 2025-03-26].
  14. Polska Zbrojna [online], www.polska-zbrojna.pl [dostęp 2023-06-12].
  15. Zełenski: Ukraina otrzyma 200 Rosomaków w dwóch partiach [online], defence24.pl, 9 kwietnia 2023 [dostęp 2023-06-12] (pol.).

Bibliografia

  • Andrzej Kiński. Nowy Rosomak WEM. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 2/2008, luty 2008. Magnum-X.