Wóz Pomocy Technicznej „Rosomak WPT”

Wóz Pomocy Technicznej „Rosomak WPT”

Pojazd bazowy
Dane podstawowe
Państwo	Polska
Producent	Rosomak SA
Typ pojazdu	transporter opancerzony
Trakcja	kołowa 8×8
Załoga	4
Historia
Prototypy	2020
Egzemplarze	1
Dane techniczne
Silnik	Silnik Diesla z turbosprężarką, czterosuwowy, 6-cylindrowy rzędowy silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem i chłodnicą międzystopniową Scania DC 13 079A o mocy 550 KM (405 KW)[1].
Transmisja	Automatyczna skrzynia biegów ZF 7HP 902S Ecomat (7 przełożeń do przodu + 1 bieg wsteczny)
Poj. zb. paliwa	304 l
Pancerz	warstwowy
Długość	8960 mm[1].
Szerokość	3220 mm
Wysokość	3070 mm
Rozstaw osi	2,450 m
Prześwit	0,43 m
Masa	28 ton
Osiągi
Prędkość	100 km/h
Zasięg pojazdu	ok. 600 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)	1,5 m
Rowy (szer.)	2,1 m
Ściany (wys.)	0,50 m
Kąt podjazdu	60%
Przechył boczny	35%
Dane operacyjne
Uzbrojenie
zdalnie sterowany moduł uzbrojenia ZSMU A3
Wyposażenie
żuraw hydrauliczny HIAB S–HiPro 130 o udźwigu 12,5 kNm przedni lemiesz dwie wciągarki boczne i wciągarka do samoewakuacji
Użytkownicy
Polska

Wóz Pomocy Technicznej „Rosomak WPT” – prototyp polskiego kołowego transportera opancerzonego w wersji wozu pomocy technicznej, zaprojektowanego przez Rosomak SA^[2]. Zaprezentowany w 2021 podczas XXIX Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach^[1].

Prace projektowe rozpoczęto na mocy umowy zawartej 23 grudnia 2014 pomiędzy Inspektoratem Uzbrojenia a Rosomak S.A., na realizację pracy rozwojowej – (opracowanie projektów wstępnego i technicznego, dokumentacji konstrukcyjnej, budowa prototypu i jego badania wstępne oraz kwalifikacyjne) na „Kołowy Transporter Opancerzony – Wóz Pomocy Technicznej (kryptonim Rosomak – WPT”) oraz dostawę 18 pojazdów (2 prototypy i 16 pojazdów produkcyjnych). W aneksie do umowy podpisanej 21 grudnia 2018 wprowadzono nowe wymagania do założeń taktyczno – technicznych, które uwzględniały zmiany konstrukcyjne określone przez producenta polegające m.in. na zwiększeniu DMC pojazdu z 26 do 28 ton, oraz wymianę zespołu napędowego na nowy. Zmiany te pozwoliły na opracowanie dokumentacji konstrukcyjnej prototypu i na jej podstawie budowy egzemplarza prototypowego^[1]. Prototypowy pojazd był gotowy w lecie 2020^[2].

Od jesieni 2020 prototyp przechodził badania podstawowe oraz zakładowe w Wojskowym Instytucie Techniki Pancernej i Samochodowej z Sulejówka. Zakończenie fazy testów zaplanowano na rok 2022. Dostawy 2 egzemplarzy przed produkcyjnych oraz 16 pojazdów z produkcji seryjnej przewidziano w latach 2023 – 2026^[1][3].

Pojazd ma być uzupełnieniem w Wojsku Polskim posiadanych Ciężkich Kołowych Pojazdów Ewakuacji i Ratownictwa Technicznego Hardun^[3].

Podstawą konstrukcji był Wóz Rozpoznania Technicznego „Rosomak WRT”, zbudowany na postawie zbliżonych wymagań operacyjnych. Wprowadzone zmiany konstrukcyjne wynikały z potrzeby zabudowy innych urządzeń systemowych zasilanych hydraulicznie i elektrycznie, oraz rozmieszczenia wyposażenia specjalistycznego, powodujących wzrost dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu do 28 ton^[2]. Wzrost masy spowodował konieczność zastosowania nowego, mocniejszego silnika dla zachowania stosunku mocy do masy pojazdu. Konieczność dostosowania korpusu pojazdu do zabudowy lemiesza, żurawia i systemu podpór tylnych wymusiła modyfikację m.in. zasadniczych elementów zintegrowanego układu: przeniesienia napędu, hamulcowego oraz zawieszenia^[1][3].

Pojazd został wyposażony w m.in. żuraw hydrauliczny HIAB S – HiPro 130 o udźwigu 12,5 kNm sterowany hydraulicznie, oraz przedni lemiesz służący do spychania innych pojazdów i torowania drogi, który może pełnić też funkcję podpory podczas pracy żurawia lub funkcję kotwy przy pracy zespołu wyciągarek. W skład wyposażenia roboczego wchodzą dwie wciągarki boczne i wciągarka do samoewakuacji oraz wyposażenie do weryfikacji stanu uszkodzonych pojazdów na polu walki i wykonywania ich napraw. W przedziale kierowcy zamontowano nowy wyświetlacz wielofunkcyjny spółki Patria z krajowym oprogramowaniem, do monitorowania stanu krytycznego zespołu napędowego, średniego zużycia paliwa oraz temperatury silnika i oleju^[2][3][1].

Zastosowany system opancerzenia niemieckiej spółki Rheinmetall zapewnia ochronę balistyczną załogi przed przeciwpancernymi pociskami karabinu maszynowego kalibru 14,5 × 114 mm z odległości – 200m i odłamkami artyleryjskimi 20 mm (detonacja odłamkowego pocisku artyleryjskiego 155 mm) na dystansie 25 m – poziom IV według normy STANAG 4569A. Wybuchami 10 – kilogramowego ładunku wybuchowego lub miny przeciwpancernej, eksplozja pod dowolnym kołem – poziom II wg STANAG 4569B^[1][3].

Nowy pojazd ma 8960 mm długości, 3220 mm szerokości i 3070 mm wysokości. Prędkość maksymalna na drodze wynosi ponad 100 km/h, a zasięg operacyjny 500 – 600 km^[1].

Prototyp otrzymał nową jednostkę napędową: czterosuwowy, 6 – cylindrowy rzędowy silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem i chłodnicą międzystopniową Scania DC 13 079A o mocy 550 KM (405 KW), ze skrzynią biegów ZF Ecomat^[1][3].

• wyciąganie uwięźniętych i ugrzęźniętych pojazdów,
• usuwanie przeszkód terenowych oraz spychanie innych pojazdów i torowanie drogi,
• wymontowanie skrzyni biegów z silnikiem i załogowej wieży Hitfist 30P z KTO Rosomak, oraz wież ZSSW-30,
• udzielanie pierwszej pomocy technicznej,
• ewakuację uszkodzonych pojazdów,
• wykonywanie doraźnych napraw uszkodzonych pojazdów celem przywrócenia im możliwości dalszego działania lub samodzielnego poruszania się,
• wykonywanie diagnostyki oraz obsługi zespołów i systemów w kołowych transporterach w warunkach polowych^[1][3].

Załoga składa się z czterech żołnierzy:

• dowódca – strzelec,
• kierowca,
• dwóch mechaników^[1].

W celu zapewnienia ochrony pojazdu i możliwości prowadzenia przez załogę działań bojowych, pojazd wyposażono w zdalnie sterowany moduł uzbrojenia ZSMU 1276 A3 z 7,62-mm karabinem maszynowym UKM-2000C. Zastosowane kamery do obserwacji dziennej oraz termowizyjnej, umożliwiają załodze prowadzenie skutecznego ognia w dzień jak i w nocy. Ponadto pojazd posiada wyrzutnie granatów dymnych i system samoosłony Obra-3^[1].