Węglik czarnogardły
| Anthracothorax nigricollis[1] | |||
| (Vieillot, 1817) | |||
![]() samiec | |||
![]() samica | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
węglik czarnogardły | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
| Zasięg występowania | |||
![]() | |||
Węglik czarnogardły[3] (Anthracothorax nigricollis) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Zamieszkuje Panamę i Amerykę Południową, spotykany na kwitnących drzewach.
Zasięg występowania
Węglik czarnogardły występuje od zachodniej Panamy i Kolumbii po Trynidad i Tobago, region Gujana i na południe po Peru, wschodnią Boliwię, Paragwaj, północno-wschodnią Argentynę, południową Brazylię[4] i Urugwaj[2][5].
Systematyka
Blisko spokrewniony z węglikiem krawatowym (A. prevostii), czasami uznawane były za jeden gatunek[4]. Obecnie wyróżnia się dwa podgatunki A. nigricollis[3][5][6][7]:
- A. n. iridescens (Gould, 1861) – węglik ekwadorski – zachodnia Kolumbia[5], zachodni Ekwador i skrajnie północno-zachodnie Peru (region Tumbes)[6],
- A. n. nigricollis (Vieillot, 1817) – węglik czarnogardły – pozostała część zasięgu.
Węglik ekwadorski bywał niekiedy klasyfikowany jako podgatunek węglika krawatowego[4][5][6].
Morfologia
- Wygląd
Lekko zakrzywiony dziób. Samiec – od spodu czarny, ciemnozielony z wierzchu, ciemnokasztanowaty ogon. Samica – od spodu biała z czarnym pasem od podbródka do brzucha.
- Rozmiary
Długość ciała: 10,2–14 cm, długość dzioba: 22–26 mm; masa ciała: 5,5–9 g[6].
Biotop
Obrzeża lasów, polany, ogrody, plantacje czy parki. Zazwyczaj występuje do 1000 m n.p.m.[2][6], ale bywał też widywany wyżej – we wschodniej Brazylii nawet do 2000 m n.p.m.[6]
Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje węglika czarnogardłego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 1996 roku ptak ten opisywany był jako „dość pospolity”. W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność populacji mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników, a jej trend oceniała jako stabilny[2].
Przypisy
- ↑ Anthracothorax nigricollis, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- 1 2 3 4 Anthracothorax nigricollis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [dostęp 2025-01-14] (ang.).
- 1 2 Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Polytminae Reichenbach, 1849 – kolibrzyki (wersja: 2024-09-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-01-14].
- 1 2 3 Black-throated Mango (Anthracothorax nigricollis). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)]. (ang.).
- 1 2 3 4 F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Hummingbirds. IOC World Bird List (v14.2). [dostęp 2025-01-14]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 H.F. Greeney: Black-throated Mango (Anthracothorax nigricollis), version 2.0. [w:] Birds of the World (red. B.K. Keeney) [on-line]. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2023. [dostęp 2025-01-14]. (ang.).

- ↑ HBW and BirdLife International, Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 9 [online], październik 2024 [dostęp 2025-01-14].
Bibliografia
- Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 1994. ISBN 83-7073-059-0.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
- Black-throated Mango Hummingbirds. [w:] BeautyOfBirds.com [on-line]. Avianweb LLC. [dostęp 2020-08-25]. (ang.).

_female.jpg)

