Władysław Hegel

Władysław Hegel

Władysław Hegel
Data i miejsce urodzenia	13 kwietnia 1838 Warszawa
Data śmierci	1918
Narodowość	polska
Dziedzina sztuki	rzeźbiarstwo

Władysław Hegel, Vladimir Hegel (ur. 13 kwietnia 1838 w Warszawie, zm. w 1918^[1]) – polski i rumuński rzeźbiarz oraz nauczyciel rzeźbiarstwa.

Był synem rzeźbiarza Konstantego, który zaczął go uczyć rzeźbiarstwa. W roku 1861 wstąpił do Szkoły Sztuk Pięknych w swoim rodzinnym mieście, ale wkrótce potem przeniósł się do Paryża i kontynuował tam studia na uczelni, m.in. u takich rzeźbiarzy jak François Jouffroy, Yves Collet oraz Pierre Louis Rouillard. Po studiach tworzył we Francji^[2], a od 1885 w Rumunii, gdzie osiadł na stałe w Bukareszcie, ucząc do roku 1909 w tamtejszych szkołach sztuk pięknych, od 1891 jako profesor w Şcoala de arte şi meserii (szkole sztuk i rzemiosł), a od 1898 w jednej z nich jako profesor rzeźby i rysunku, obejmując tę posadę po zmarłym Ionie Georgescu^[3][4]. Uczniami Hegla był m.in. Constantin Brâncuși i Dimitrie Paciurea^[5].

W czasie pracy we Francji specjalizował się w tworzeniu medalionów i popiersi, natomiast w Rumunii oprócz popiersi (m.in. królowej Elżbiety^[6]) został też autorem licznych rzeźb monumentalnych, w tym wykonanego w 1888 posągu Mirona Costina w Jassach i posągu Constantina Rosettiego w 1903 w Bukareszcie^[7]. Tworzył w stylu neoklasycystycznym i uważany jest za wybitnego reprezentanta tego stylu w Rumunii^[8]. Swoje dzieła wykonywał w brązie, marmurze lub gipsie^[9][10].

Jedna praca artysty znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, a inne w rumuńskich muzeach (m.in. w Muzeul Militar Național^[11], Muzeum Sztuk Pięknych w Bukareszcie^[12]).

• Melbechowska-Luty A., 1979: Hegel Władysław. W: Bartnicka-Górska H. i in.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom III. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, str. 44, 45.