Władysław Kosno

Władysław Kosno
plutonowy plutonowy
Data i miejsce urodzenia

22 listopada 1898
Małomierzyce

Data i miejsce śmierci

12 czerwca 1923
Użmiony

Przebieg służby
Lata służby

1918–1923

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Formacja

Polska Organizacja Wojskowa
Straż Graniczna

Jednostki

6 pułk piechoty Legionów
27 batalion celny
27 batalion Straży Granicznej

Stanowiska

dowódca patrolu

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Odznaka pamiątkowa „Orlęta”

Władysław Kosno (ur. 22 listopada 1898 w Małomierzycach, zm. 12 czerwca 1923 w Użmionach) – kapral Wojska Polskiego II RP, plutonowy Straży Granicznej II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Jakuba, rolnika, i Antoniny z Łuszczków[1].

Ukończył szkołę ludową w Alojzowie, po czym rozpoczął pracę w rodzinnym gospodarstwie. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej od wiosny 1918 roku, w listopadzie tegoż roku wstąpił ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego. Wcielony do 11 kompanii III batalionu 6 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W toku walk awansowany do stopnia kaprala. Odznaczył się w dniu 8 sierpnia 1920 roku pod wsią Świniuchy, kiedy to na czele patrolu stoczył potyczkę z wrogiem, zmuszając oddział sowiecki do odwrotu. Zdobył przy tym działo i karabin maszynowy[2]. Rozkazem Dowództwa 2 Armii L. 1512a/I z 1 września 1920 przyznano mu Order Virtuti Militari V klasy[3].

Po zakończeniu działań wojennych został zwolniony do rezerwy[4]. „Niezadowolony z życia cywilnego” zgłosił się do służby w Straży Granicznej i został przydzielony do 1. kompanii 27 batalion Straży Granicznej[4][a]. Awansowany został do rangi plutonowego. 12 czerwca 1923 utonął w Dźwinie podczas pełnienia obowiązków służbowych. Rodziny nie założył[2].

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. 27 batalion Straży Granicznej podlegał Komendzie Powiatowej Straży Granicznej w Głębokim, a jego dowództwo stacjonowało we wsi Druja. Dowództwo 1 kompanii strzeleckiej stacjonowało pod koniec 1922 roku we wsi Użmiony. W roku 1923 batalion ochraniał odcinek granicy państwowej od zetknięcia się granicy lądowej z rzeką Dźwiną do miejscowości Mazuryno.

Przypisy

Bibliografia