Władysław Nawrocki (major)
.jpg) | |
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 stycznia 1892 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
18 sierpnia 1942 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
komendant RU |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
   _BAR.svg.png){kind=small}    | |
Władysław Nawrocki[a] (ur. 28 stycznia 1892 w Warszawie, zm. 18 sierpnia 1942 we Freisingu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w Warszawie, w rodzinie Aleksandra (1855–1928) i Amelii ze Słotwińskich (1869–1906)[2][3]. W 1910, po ukończeniu sześciu klas w Suworowskim Korpusie Kadetów (ros. Суворовский кадетский корпус) w Warszawie, zdał egzamin uprawniajacy go do odbycia jednorocznej obowiązkowej służby wojskowej[2]. W 1911 w rodzinnym mieście ukończył Kursy Handlowe Henryka Chankowskiego, a w następnym roku Kursy Handlowe Gracjana Pyrka[2]. W styczniu 1913 został powołany do armii rosyjskiej[2].
W grudniu 1914 zgłosił się ochotniczo do Legionu Puławskiego[2]. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W listopadzie 1918, jako sztabskapitan byłego 1 Pułku Strzelców Polskich, przebywał w Krakowie. 12 listopada generał brygady Bolesław Roja mianował go komendantem Flotylli Wiślanej w Krakowie[4][5].
1 czerwca 1921, w stopniu kapitana, pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Pomorze, a jego oddziałem macierzystym był 63 Pułk Piechoty w Toruniu[6]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 373. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. W latach 1922–1923 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisku szefa Oddziału III Sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 63 pp[1]. 1 listopada 1922 został „powołany do służby Sztabu Generalnego z prawem jednorocznego doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej”. Od tego czasu przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”[8][b]. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 107. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. W tym samym roku został przeniesiony do 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach na stanowisko dowódcy I batalionu[10][11]. W lipcu 1925 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[12].
W listopadzie 1927 został przydzielony ze Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim do 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego[13]. W grudniu 1929 został Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV na stanowisko inspektora wyszkolenia Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego przy Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego z siedzibą w Łodzi[14]. „Za owocną pracę w Związku Strzeleckim został mianowany przez głównego komendanta ZS” na stopień okręgowego[2][15]. Z dniem 15 stycznia 1932 został przeniesiony do 73 pułk piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy II batalionu, detaszowanego w Oświęcimiu[16][17]. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Końskie na stanowisko komendanta[18]. 1 września 1938 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Końskie, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”. Na tym stanowisku pełnił służbę w następnym roku[19][20].
W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau (numer jeniecki 16095)[21]. Zmarł na gruźlicę 18 sierpnia 1942 w szpitalu dla jeńców wojennych we Freisingu[21]. Został pochowany na cmentarzu Neumarkt in der Oberpfalz[21]. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 140, rząd 2, miejsce 2, 3)[3].
Był żonaty z Zofią z Konopackich (1901–1989), z którą miał syna Stefana Władysława (ur. 12 czerwca 1926, zm. 2015)[2][3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5312 – 12 kwietnia 1922[22]
- Krzyż Niepodległości – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[23]
- Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”[24][25]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 15 grudnia 1925 „za zasługi, położone na polu organizacji rezerw”[26][27]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
- Odznaka za Rany i Kontuzje z trzema gwiazdkami[2]
- Odznaka pamiątkowa Legionu Puławskiego[2]
- Odznaka Polskiej Ligi Wojennej Walki Czynnej[2]
- Komendancka Odznaka Honorowa Przysposobienia Wojskowego[2]
- Medal Zwycięstwa[28][2]
Uwagi
- ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Władysław III Nawrocki”, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko, a mianowicie ppor. art. rez. Władysława I Nawrockiego (ur. 28 lutego 1888) i kpt. piech. Władysława II Nawrockiego[1].
- ↑ Z uwagi na to, że nie został powołany na jednoroczny kurs doszkolenia w WSWoj., w 1925 utracił tytuł oficera przydzielonego do Sztabu Generalnego.
Przypisy
- 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 105, 305, 407.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Nawrocki Władysław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.54-4485 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-11-28].
- 1 2 3 Cmentarz Stare Powązki: ALBIN KONOPACKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2024-11-28].
- ↑ Rozkaz Nr 8 Polskiej Komendy Wojskowej w Krakowie z 12 listopada 1918, L. prez. 121.
- ↑ Dyskant 1994 ↓, s. 28, autor błędnie podał, że Władysław Nawrocki był kapitanem marynarki.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 185.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 43.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 1 listopada 1922, s. 821.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 170.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 166, 349.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925, s. 268.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 24 lipca 1925, s. 416.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121, 173.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929, s. 384.
- ↑ I Lista Oficerów 1936 ↓, s. 56.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 232.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 26, 601.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 159.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 849.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 170.
- 1 2 3 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-11-28]., tu pod błędną datą urodzenia 28 stycznia 1902.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 455.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198.
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 259, poz. 612.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 13.
- ↑ M.P. z 1925 r. nr 296, poz. 1253.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 4 lutego 1926, s. 46.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- I Lista Oficerów Związku Strzeleckiego. Warszawa: Komenda Główna Związku Strzeleckiego, lipiec 1936.
- Józef Wiesław Dyskant: Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej 1919–1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08251-0.
- Witold Jarno: Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918–1939. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2001. ISBN 83-88679-10-4.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.