Wacław Kotański

Wacław Kotański
Data i miejsce urodzenia

10 grudnia 1915
Sułocin

Data śmierci

1 lipca 2001

Narodowość

polska

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Wacław Kotański (ur. 10 grudnia 1915 w Sułocinie[1], zm. 1 lipca 2001) – polski podporucznik Wojska Polskiego, jeniec oflagu II C Woldenberg.

Życiorys

Był synem Mikołaja i Ludwiki z Witczaków[1]. W 1935 zdał maturę w Gimnazjum im. Ignacego Mościckiego w Sierpcu[1]. W latach 1935–1936 odbył służbę wojskową w 8. Dywizji Piechoty, którą ukończył w stopniu sierżanta podchorążego[1]. W latach 1936–1937 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej[1]. W latach 1938–1939 ukończył Szkołę Podchorążych Wojsk Łączności w Zegrzu[2].

1 września 1939 został zmobilizowany i trafił do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, później do 39. Dywizji Piechoty, która została skierowana do dyspozycji dowódcy obrony Warszawy[2]. Był oficerem łącznikowym u gen. Waleriana Czumy, później u płk. Mariana Porwita[2]. Od 8 września walczył jako dowódca plutonu 50. Kompanii Łączności pod dowództwem kpt. Kazimierza Merklejna, od 18 września był oficerem łącznikowym u płk. Leopolda Okulickiego[2]. 28 września uzyskał awans na podporucznika, a za udział w obronie Warszawy został odznaczony Krzyżem Walecznych i orderem Virtuti Militari[2]. Po kapitulacji Warszawy trafił do Oflagu X B Nienburg, Oflagu XVIII C Spittal/Drau i ostatecznie w maju 1940 do Oflagu II C w Woldenbergu, gdzie zaangażował się w obozową konspirację[2]. Brał udział w ucieczkach, m.in. 15 lipca 1941 uciekł z obozu razem z Bolesławem Żarczyńskim i Romanem Okuszko, jednak został schwytany w zasadzce pod Obornikami, osadzony w Forcie VII w Poznaniu i po dwumiesięcznych dochodzeniach ponownie osadzony w obozie jenieckim[3]. Wolność odzyskał 30 stycznia 1945[3]. Po wojnie za bohaterską postawę został odznaczony ponownie Orderem Virtuti Militari[4].

Na przełomie lat 1946/1947 został aresztowany i osadzony w więzieniu na warszawskim Mokotowie[3]. Został zwolniony w czerwcu 1947, ale w latach represji stalinowskich był aresztowany jeszcze trzy razy[5]. W latach 1948–1952 studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskując tytuł magistra filozofii[5].

Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera kom.c-6-1)[6].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Barbara Kozłowska: Wacław Kotański (1915–2001). W: Andrzej Pazda (red.): Woldenberczycy - bliscy i znani: żołnierze września 1939 i powstania warszawskiego. Poznań: Stowarzyszenie Woldenberczyków; G&P Oficyna Wydawnicza Poznań, 2022, s. 119. ISBN 978-83-945881-2-0.
  2. 1 2 3 4 5 6 Barbara Kozłowska: Wacław Kotański (1915–2001). W: Andrzej Pazda (red.): Woldenberczycy - bliscy i znani: żołnierze września 1939 i powstania warszawskiego. Poznań: Stowarzyszenie Woldenberczyków; G&P Oficyna Wydawnicza Poznań, 2022, s. 120. ISBN 978-83-945881-2-0.
  3. 1 2 3 Barbara Kozłowska: Wacław Kotański (1915–2001). W: Andrzej Pazda (red.): Woldenberczycy - bliscy i znani: żołnierze września 1939 i powstania warszawskiego. Poznań: Stowarzyszenie Woldenberczyków; G&P Oficyna Wydawnicza Poznań, 2022, s. 121. ISBN 978-83-945881-2-0.
  4. ↑ Witold Stefan Wróblewski: Ucieczki. W: Edmund Ginalski (red.): Oflag II C Woldenberg: wspomnienia jeńców. Książka i Wiedza, 1984, s. 170. ISBN 83-05-11162-8.
  5. 1 2 3 4 5 6 Barbara Kozłowska: Wacław Kotański (1915–2001). W: Andrzej Pazda (red.): Woldenberczycy - bliscy i znani: żołnierze września 1939 i powstania warszawskiego. Poznań: Stowarzyszenie Woldenberczyków; G&P Oficyna Wydawnicza Poznań, 2022, s. 122. ISBN 978-83-945881-2-0.
  6. ↑ Kotański Wacław. cmentarze.szczecin.pl. [dostęp 2025-05-14].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.