Waldemar Świrgoń
| Data urodzenia |
15 września 1953 |
|---|---|
| Data śmierci |
14 września 2008 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater | |
| Stanowisko |
sekretarz KC PZPR (1982–1986) |
| Partia | |
| Odznaczenia | |
 | |
Waldemar Jerzy Świrgoń (ur. 15 września 1953, zm. 14 września 2008) – polski dziennikarz, działacz partyjny, najmłodszy w historii sekretarz KC PZPR (1982–1986).
Działalność publiczna
Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Od 3 grudnia 1980 do 7 lutego 1983 był przewodniczącym Związku Młodzieży Wiejskiej. W 1982 wszedł w skład Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Wincentego Witosa w Warszawie, który został odsłonięty w 1985[1]. W październiku 1982 – mając 29 lat – został wybrany sekretarzem KC PZPR. W lipcu 1986 podczas X Zjazdu PZPR uzyskał w głosowaniu zbyt małą liczbę głosów poparcia i w efekcie złożył rezygnację. Następnie został redaktorem naczelnym pisma „Chłopska Droga” i pozostał na tym stanowisku do końca życia. W 1983, z racji zasiadania w ścisłym kierownictwie PZPR, otrzymał bułgarski jubileuszowy Medal 100 Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa[2]. 2 września 1982 na mocy decyzji Biura Politycznego KC PZPR wszedł w skład Komitetu Honorowego uroczystości żałobnych Władysława Gomułki[3]. W latach 1983–1988 członek Prezydium Rady Obywatelskiej Budowy Pomnika Szpitala Centrum Zdrowia Matki Polki[4]. W grudniu 1985 został członkiem Zespołu do przygotowania Projektu Uchwały X Zjazdu PZPR, który odbył się w lipcu 1986[5]. W latach 1986–1989 był członkiem Komisji ds. Wewnątrzpartyjnych oraz Działalności Partii w Organach Przedstawicielskich i Administracji Państwowej Komitetu Centralnego[6].
Życie prywatne
Był żonaty; jego małżeństwo skończyło się rozwodem.
Śmierć i pogrzeb
Zmarł nagle 14 września 2008 i został pochowany na cmentarzu w Łopienniku Nadrzecznym (pow. krasnostawski) 15 września 2008. 19 września przy warszawskim Cmentarzu Komunalnym Północnym (Wólka) odbyły się uroczystości upamiętniające, w których udział wzięli m.in.: Ryszard Chruściak, Andrzej Lepper, Leszek Miller, Józef Oleksy, Zbigniew Siemiątkowski, Zbigniew Sobotka i Ryszard Zięba[7].
Przypisy
- ↑ J. Sałkowski, T. Iwanowska, „Na odsłonięcie pomnika Wincentego Witosa – a Polska winna trwać wiecznie”, Warszawa 1985, str. 21.
- ↑ Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, str. 116.
- ↑ Trybuna Robotnicza, nr 173, 3–5 września 1982, str. 1–2.
- ↑ "Dziennik Łódzki", nr 104 (10320), 27–29 maja 1983, s. 5.
- ↑ Skład Komisji Zjazdowej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej /w/ „Trybuna Robotnicza”, nr 300, 27 grudnia 1985, s. 2.
- ↑ Komisja ds. Wewnątrzpartyjnych oraz Działalności Partii w Organach Przedstawicielskich i Administracji Państwowej, [w:] „Trybuna Ludu", nr 4, 6 stycznia 1987, s. 4.
- ↑ Relacje z uroczystości na stronie Samoobrony RP. [dostęp 2022-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Bibliografia
- „Polityka” z 4 października 2008.