Walka powietrzna Charliego Browna i Franza Stiglera

Formacja rozpoczęła dziesięciominutowy nalot bombowy na wysokości 8320 m przy temperaturze powietrza na zewnątrz wynoszącej −60 °C. Zanim „Ye Olde Pub” zrzucił ładunek bomb, ostrzał przeciwlotniczy roztrzaskał nos z pleksiglasu, zupełnie zniszczył silnik nr 2 i uszkodził silnik nr 4, który musiał zostać wyłączony, aby zapobiec eksplozji paliwa. Ponieważ uszkodzenia spowolniły bombowiec, Brown nie był w stanie dotrzymać tempa swojej formacji i pozostał w tyle, pod ciągłymi atakami wroga^[17].

B-17 Browna był atakowany przez ponad tuzin wrogich myśliwców (kombinacja Messerschmittów Bf 109 i Focke-Wulfów Fw 190) z JG 11 przez ponad dziesięć minut^[18]. Odniósł dalsze uszkodzenia, m.in. silnika nr 3 (co oznaczało, że samolot miał teraz w najlepszym razie 40% swojej całkowitej mocy znamionowej). Wewnętrzne systemy tlenowe, hydrauliczne i elektryczne bombowca również zostały uszkodzone, a bombowiec stracił połowę steru kierunku i lewego steru wysokości, a także stożek nosowy. Kilka karabinów maszynowych zacięło się, najprawdopodobniej w wyniku utraty systemów pokładowych, co doprowadziło do zamrożenia mechanizmów strzeleckich. Pozostawiło to bombowiec tylko z dwoma karabinami w górnej wieżyczce i jednym z trzech przednich karabinów (spośród 11 dostępnych) do obrony^[19]. Wielu członków załogi odniosło obrażenia: tylny strzelec, Eckenrode, zginął przez bezpośrednie trafienie pociskiem armatnim, podczas gdy Yelesanko został ciężko ranny w nogę odłamkami, Blackford cierpiał na odmrożenie stóp z powodu zwarcia przewodów grzewczych w jego kombinezonie, Pechout został trafiony w oko pociskiem armatnim, a Brown został ranny w prawe ramię^[20]. Strzykawki z morfiną przewożone na pokładzie również zamarzły, co utrudniło załodze udzielanie pierwszej pomocy, radio zostało zniszczone, a zewnętrzne poszycie bombowca poważnie uszkodzone. Cudem wszyscy oprócz Eckenrode’a przeżyli. Załoga omawiała możliwość wyskoczenia z samolotu na spadochronach, ale zdała sobie sprawę, że Yelesanko nie będzie w stanie bezpiecznie wylądować z powodu swojego urazu. Nie chcąc zostawić go w samolocie na pewną śmierć, zdecydowali się lecieć dalej^[20].

Uszkodzony bombowiec Browna został zauważony przez Niemców z ziemi, w tym przez Franza Stiglera (wówczas asa z 27 zwycięstwami), który tankował i przezbrajał się na lotnisku. Wkrótce wystartował swoim Messerschmittem Bf 109 G-6 i szybko dogonił samolot Browna. Przez otwory w uszkodzonym kadłubie bombowca wyrwane ogniem przeciwlotniczym i karabinów maszynowych Stigler mógł zobaczyć ranną i niezdolną do walki załogę. Ku zaskoczeniu amerykańskiego pilota, Niemiec nie otworzył ognia do uszkodzonego bombowca. Stigler zamiast tego przypomniał sobie słowa jednego ze swoich dowódców z JG 27, Gustava Rödela, z czasów, gdy walczył w Afryce Północnej: „Jeśli kiedykolwiek zobaczę lub usłyszę, jak strzelasz do człowieka na spadochronie, to sam cię zastrzelę”. Stigler później skomentował: „Dla mnie to było tak, jakby byli na spadochronach. Widziałem ich i nie mogłem ich zestrzelić”^[17].

Stigler dwukrotnie próbował przekonać Browna, aby wylądował swoim samolotem na niemieckim lotnisku i poddał się lub skierował do neutralnej Szwecji, gdzie on i jego załoga otrzymaliby potrzebną pomoc i zostaliby internowani do końca wojny. Jednak Brown i załoga B-17 nie rozumieli, co Niemiec próbował im powiedzieć przez swoje gesty, więc lecieli dalej. Następnie Stigler leciał w pobliżu samolotu Browna w zwartej formacji na lewym skrzydle bombowca, aby niemieckie jednostki przeciwlotnicze nie mogły go zaatakować, i eskortował uszkodzony B-17 wzdłuż wybrzeża, aż dotarli do otwartego morza. Brown, wciąż niepewny intencji Stiglera, nakazał swojemu strzelcowi górnej wieżyczki skierować swoje karabiny maszynowe na Stiglera, ale nie otwierać ognia, aby go ostrzec. Rozumiejąc wiadomość i będąc pewnym, że bombowiec w końcu opuścił niemiecką przestrzeń powietrzną, Stigler odleciał, salutując załodze^[17].

Brownowi udało się przelecieć 400 km nad Morzem Północnym i wylądować w RAF Seething, bazie 448 Grupy Bombowej, a podczas odprawy po locie poinformował swoich oficerów o tym, jak niemiecki pilot myśliwca pozwolił mu odejść^[21].

Brown kontynuował swój szlak bojowy^[1]. Stigler służył później jako pilot myśliwca odrzutowego Messerschmitt Me 262 w Jagdverband 44 do końca wojny. „Ye Olde Pub” nie wrócił już do walki, został odesłany do Stanów Zjednoczonych w kwietniu 1944 roku i zezłomowany w sierpniu 1945 roku^[9].

W 1986 roku emerytowany podpułkownik Brown został poproszony o wystąpienie na zjeździe weteranów zwanym „Gathering of the Eagles” w Air Command and Staff College w bazie lotniczej Maxwell Air Force Base w Alabamie. Jeden z uczestników spotkania zapytał go, czy miał jakieś pamiętne misje podczas II wojny światowej; zastanowił się przez chwilę i przypomniał sobie historię jego eskortowania przez Bf 109 i salutu pilota. Później Brown postanowił, że powinien spróbować odnaleźć niemieckiego pilota, któremu zawdzięcza życie.

Po czterech latach bezskutecznych przeszukiwania dokumentów w archiwach U.S. Army Air Forces, U.S. Air Force i zachodnioniemieckiej Luftwaffe, Brown postanowił napisać list do czasopisma stowarzyszenia pilotów bojowych. Kilka miesięcy później otrzymał list od Stiglera, który mieszkał teraz w Kanadzie. „To ja byłem tym pilotem” – napisał. Kiedy porozmawiali przez telefon, Stigler opisał swój samolot, eskortę i salut, potwierdzając wszystko, co Brown musiał usłyszeć, aby być pewnym, że naprawdę rozmawia z tym niemieckim pilotem myśliwskim, który kilkadziesiąt lat wcześniej uratował mu życie^[22].

Po spotkaniu Charlie Brown i Franz Stigler zostali bliskimi przyjaciółmi i pozostali nimi aż do ich śmierci w odstępie zaledwie kilku miesięcy^[6][23].