Wanda Górska
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 kwietnia 1903 |
|---|---|
| Data śmierci |
10 października 1983 |
| Szefowa gabinetu premiera | |
| Okres |
od 1952 |
| Odznaczenia | |
  | |
Wanda Górska (ur. 16 kwietnia 1903 w Białej Podlaskiej, zm. 10 października 1983) – polska nauczycielka, działaczka komunistyczna, konkubina prezydenta Bolesława Bieruta.
Życiorys
Przez całe życia była związana z Warszawą. Z zawodu była nauczycielką. Należała do ZNP oraz ZZNP.
Podczas II wojny światowej od 1940 była zatrudniona w grupie Stowarzyszenia Przyjaciół Związku Radzieckiego. Od początku 1942 należała do Polskiej Partii Robotniczej. W jej mieszkaniu na Żoliborzu zamieszkiwał Paweł Finder (sekretarz KC PPR), którego była łączniczką do czasu jego aresztowana w listopadzie 1943. Od grudnia 1943 była łączniczką Bolesława Bieruta (formalnie męża Janiny Górzyńskiej-Bierut), z którym związała się (była młodsza od niego 11 lat). Była żołnierzm Gwardii Ludowej i Armii Ludowej.
W lipcu 1944 przebywała w Radości na obszarze przejętym przez Sowietów, następnie udała się do Lublina. Po zakończeniu wojny i nastaniu Polski Ludowej została sekretarką B. Bieruta. Była sekretarzem Krajowej Rady Narodowej. Od 1952 do 1953 pełniła funkcję szefa gabinetu premiera[1]. Była określana mianem „królowej Belwederu”[2]. W 1954 była delegatką na II Zjazd PZPR. Przebywała wraz z Bierutem w Moskwie, gdzie zmarł w marcu 1956.
Działała w Lidze Kobiet Polskich. W późniejszym czasie mieszkała w Domu Weteranów Ruchu Robotniczego przy ulicy Komarowa 139 (obecna ulica Wołoska) w Warszawie. Zmarła w październiku 1983.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (3 lutego 1947)[3]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy
- Złoty Krzyż Zasługi (30 kwietnia 1946)[4]
- Krzyż Partyzancki
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Przypisy
- ↑ Sekretarka-agentka. [dostęp 2015-05-06].
- ↑ Wanda Górska (po lewej) i Bolesław Bierut w 1949 r. w Belwederze [online], Onet.pl [dostęp 2015-05-06] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-03].
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 58, poz. 406 „za gorliwą i pełną poświęcenia pracę”.
- ↑ M.P. z 1946 r. nr 82, poz. 153 „za gorliwą i wydajną pracę na terenie Biura Prezydialnego K. R. N”.
Bibliografia
- Wanda Górska: III. W krwawiącej i niezłomnej Warszawie. Łączniczka. W: Czas wielkiej próby. Wspomnienia bojowników o Ojczyznę Ludową 1939–1945. Warszawa: Książka i Wiedza, 1969, s. 127–130.
- Sławomir Koper: Wszystkie kobiety Bieruta. 2012-09-01. [dostęp 2015-05-06].
- Nekrolog Marii Wandy Górskiej, "Trybuna Ludu", nr 242, 12 października 1983, s. 7.