Welizar Wełkow

Po ukończeniu studiów w 1950 roku został przyjęty jako doktorant na Uniwersytecie Sofijskim, a w 1954 roku obronił rozprawę doktorską pt. „Miasto i wieś w Tracji i Dacji w IV–VI wieku”, uzyskując stopień naukowy kandydata nauk historycznych.

W 1955 roku Welizar Wełkow rozpoczął pracę jako pracownik naukowy w Narodowym Instytucie Archeologicznym przy Bułgarskiej Akademii Nauk. W tym samym roku został także zatrudniony jako wykładowca historii starożytnej na Uniwersytecie Sofijskim.

W latach 60' razem z Lubą Ognenową prowadził podwodne badania rejonu bułgarskiego Morza Czarnego w Nesebyrze.

W 1961 roku uzyskał tytuł docenta, a w 1970 roku – profesora. Od 1979 do 1990 roku kierował katedrą historii starożytnej i średniowiecznej w Wydziale Historycznym Uniwersytetu Sofijskiego.

Był współzałożycielem Uniwersytetu Wielkotyrnowskiego, gdzie w latach 1964–1975 pełnił funkcję docenta i profesora, a w latach 1968–1972 kierował katedrą historii starożytnej i średniowiecznej.

Od 1971 do 1989 roku był zastępcą dyrektora Narodowego Instytutu Archeologicznego z Muzeum w Sofii, a w latach 1989–1993 pełnił funkcję jego dyrektora. W latach 1990–1993 był redaktorem naczelnym czasopisma Archeołogija^[1]. W latach 1991–1993 był wiceprzewodniczącym Bułgarskiej Akademii Nauk. W trakcie badań przeprowadzonych przez Komisję ds. Archiwów w latach 2014 i 2018 ustalono, że Welizar Wełkow współpracował z służbami bezpieczeństwa^[2].