Willa przy ul. Parkowej 2 w Prudniku
 nr rej. A-2038/78 z 23.09.1978[1] | |
.jpg) Willa przy ul. Parkowej 2 (2017) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miejscowość | |
| Adres |
ul. Parkowa 2 |
| Typ budynku | |
| Styl architektoniczny | |
| Ukończenie budowy |
1895 |
| Ważniejsze przebudowy |
1900, 1914 |
| Pierwszy właściciel |
Hedwig Rudolph |
| Kolejni właściciele |
Albert Fränkel |
Położenie na mapie Prudnika  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa opolskiego  | |
Położenie na mapie powiatu prudnickiego  | |
Położenie na mapie gminy Prudnik _location_map.png) | |
 50°19′11″N 17°34′27″E/50,319722 17,574167 | |
Willa przy ul. Parkowej 2 w Prudniku – zabytkowa willa znajdująca się na skraju Parku Miejskiego w Prudniku, przy ulicy Parkowej 2. Funkcjonuje w niej restauracja „Parkowa”.
Historia
Willa została wzniesiona na terenie, który wcześniej należał do klasztoru kapucynów. Przylegający do niej ogród częściowo obejmował cmentarz klasztorny[2]. Według ksiąg wieczystych, działka, wówczas należąca do Hedwig Rudolph, została zabudowana w 1895. Powstał wówczas „dom mieszkalny z podwórzem, budynkiem stajennym i altaną letnią o wartości użytkowej 1200 talarów”[3].
W 1900 działkę zakupił miejscowy fabrykant Albert Fränkel, współudziałowiec firmy S. Fränkel (późniejszy „Frotex”). Rozbudował on ją o boczne skrzydła, na których znalazły się tarasy i balkon. Udostępnił mieszkanie na piętrze lekarzowi powiatowemu[3].
Od 1913 willa należała do syna Alberta – Kurta Fränkla[3]. W 1914 została rozbudowana[2]. Od 1928 do 1932 jej właścicielką była żona Kurta – Rena Fränkel. Następnie willę nabyła Gertrud Duczek z Głogówka. Zakup sfinansował w ramach prezentu ślubnego jej ojciec Josef Kronauer. W 1935 Duczek sprzedała willę rolnikowi i właścicielowi dóbr rycerskich – Maxowi Zigahlowi z Prudnika[3].
W okresie walk w rejonie Prudnika wiosną 1945 podczas II wojny światowej willa wraz z majątkiem Zigahlów zostały okradzione przez żołnierzy Armii Czerwonej. W willi ulokowano sztab radzieckiego wojska. Budynek został upaństwowiony, a Zigahlowie byli zmuszeni zamieszkać w getcie[3].
Dzięki pomocy Antoniego Błaszczyńskiego – pierwszego powojennego burmistrza Prudnika i znajomego Maxa Zigahla – rodzinie Zigahlów pozwolono ponownie zamieszkać w willi[3]. W dolnych partiach budynku utworzono przedszkole[4], siedzibę harcerstwa i zakład energetyczny. W latach 50. XX wieku Zigahlowie odzyskali willę na własność (jako powód zwrotu upaństwowionego mienia podano fakt, że w przeszłości Max Zigahl udzielił pomocy powstańcom śląskim)[3].
Na przełomie lat 50. i 60. XX wieku Zigahl wynajął parter budynku pod działalność restauracji „Parkowa”. Było to wówczas najważniejsze miejsce spotkań towarzyskich w mieście[3]. W latach 80. XX wieku kierowniczką restauracji była Krystyna Świerkosz[5], a w latach 90. kierował nią Wojciech Marut[6]. Właścicielką willi została córka Maxa Zigahla – Renata Ociepka, a restauracja „Parkowa” kontynuuje działalność do czasów współczesnych[3].
W 2023 w willi nagrywano sceny do filmu W szachu. Ostatnia rozgrywka[7].
Architektura
Obiekt jest przykładem architektury secesyjnej z początku XX wieku. Posiada elementy charakterystyczne dla włoskich pałaców renesansowych. Od strony frontowej budynek został rozczłonkowany jońskimi kolumnami i ozdobiony dekoracją architektoniczną. W wyposażeniu wnętrza znalazły się sufity zdobione sztukateriami, boazeria o motywach okuciowych, mosiężne lampy gazowe, kominek z 1910 w salonie muzycznym, okalany ściennym malowidłem. Hol przy głównym wejściu oszklony, ze zdobioną fontanną[3].
Ogród przyległy do willi ma powierzchnię 50 arów. W przeszłości łączył się on z ogrodem willi Hermanna Fränkla (siedziba Prudnickiego Ośrodka Kultury)[3].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo opolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025, s. 113.
- 1 2 Kasza 2020 ↓, s. 423.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Maciej Dobrzański, Tajemnice parkowej willi [online], Prudnik24, 3 maja 2021 [dostęp 2024-10-29] (pol.).
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 121.
- ↑ W „Parkowej” profesorowie nie mają przywilejów, „Głos Włókniarza”, Antoni Weigt – redaktor naczelny, 2 (579), Opole: Opolskie Wydawnictwo Prasowe, 15 stycznia 1987, s. 12.
- ↑ Wieści gminne i inne, „Tygodnik Prudnicki”, Antoni Weigt – redaktor naczelny, 19 (132), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 16 maja 1993, s. 8.
- ↑ Andrzej Dereń, Wyjątkowy Prudnik filmowy, „Tygodnik Prudnicki”, 16 (1679), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 19 kwietnia 2023, s. 9–10, ISSN 1231-904X.
Bibliografia
- Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.