William R. Cotton

William R. Cotton
Ilustracja
William R. Cotton w czasie żeglugi na jeziorze w stanie Kolorado (1986)
Data urodzenia

1940

Zawód, zajęcie

fizyk atmosfery

Narodowość

amerykańska

Alma Mater

State University of New York at Albany

Uczelnia

Colorado State University

William R. Cotton (ur. 1940)[1] – amerykański fizyk atmosfery zajmujący się fizyką chmur, modelowaniem dynamiki mezoskalowej (dział meteorologii mezoskalowej) oraz zmianami klimatu. Współtwórca jednego z pierwszych numerycznych modeli mezoskalowych atmosfery. Był profesorem na Wydziale Nauk Atmosferycznych Uniwersytetu Stanowego Kolorado.

Końcówki krawatów studentów Williama Cottona w jego gabinecie na Wydziale Nauk Atmosferycznych Uniwersytetu Stanu Kolorado

Życiorys

Cotton zdobył licencjat z matematyki na Uniwersytecie Stanowym Nowego Jorku w Albany (SUNY) w 1964 roku, tytuł magistra z meteorologii na SUNY w 1966 roku oraz tytuł doktora w zakresie meteorologii na Uniwersytecie Stanowym Pensylwanii (PSU) w 1970 roku. Zaczął pracować na Wydziale Nauk Atmosferycznych Uniwersytetu Stanowego Kolorado w 1974 roku. Pracował nad obserwacjami i modelowaniem komputerowym chmur kłębiastych oraz burz, a także innych systemów chmur średniej skali przestrzennej. Pracował nad zastosowaniem Regionalnego Modelu Modelowania komputerowego do prognozowania Mezoskalowych Systemów Konwekcyjnych, dynamiki chmur burzowych, wpływu mikrofizyki chmur na dynamikę chmur. Pełnił funkcje w Laboratorium Meteorologii Eksperymentalnej (ERL) Narodowej Administracji Oceanicznej i Atmosferycznej w Coral Gables na Florydzie, gdzie został zatrudniony przez Joanne Simpson[2]. Cotton był promotorem 44 doktoratów i prowadził ponad 40 prac magisterskich. Tradycją było, że ucinał krawat każdemu ze studentów, który ukończył studia[3]. W 2019 roku opublikował autobiografię The Setting Sun: A Life’s Adventure[4].

Zdjęcie grzbietów prac doktorskich i magisterskich, których promotorem był William Cotton

Modelowanie mezoskalowe

Współpracując ze studentami, którzy wnieśli wkład w kodowanie oraz oryginalne pomysły naukowe (w tym Chaing Chen, Piotr J. Flatau[5], Michael D. Moran, Jerome Schmidt[6], Craig J. Tremback[7], Gregory Tripoli[8], J. Verlinde[9]), opracował jeden z pierwszych kompleksowych modeli prognozowania pogody mezoskalowej w Stanach Zjednoczonych – Regionalny System Modelowania Atmosferycznego (RAMS)[10]. System ten został później zintegrowany z innym modelem mezoskalowym, opracowanym niezależnie przez Rogera A. Pielke[2] w ramach jego badań doktoranckich nad bryzą morską, a następnie rozwijany wraz ze studentami na Uniwersytecie Stanowym Kolorado. RAMS i jego parametryzacje stały się podstawą dla wielu innych systemów prognozowania pogody[11].

Publikacje

Opublikował około 160 artykułów naukowych, jest autorem i współautorem kilku książek[12][13].

Przypisy

  1. ↑ Cotton, William R.. viaf.org. [dostęp 2024-10-25].
  2. 1 2 R. A. Pielke Sr. Following the Science. „Perspectives of Earth and Space Scientists”. 2 (1), s. e2019CN000121, 2021. DOI: 10.1029/2019CN000121. (ang.).
  3. ↑ W języku angielskim słowo tie oznacza zarówno element garderoby noszony na szyi, jak i relację między osobami.
  4. ↑ W. R. Cotton: The Setting Sun: A Life’s Adventure. Colorado State University, 2019. [dostęp 2024-10-25]. (ang.).
  5. ↑ P. J. Flatau, G. J. Tripoli, J. Verlinde, W. R. Cotton. The CSU-RAMS cloud microphysics module: General theory and code documentation. „Atmospheric Sciences Rep”. 451, s. 88, 1989. (ang.).
  6. ↑ J. M. Schmidt, W. R. Cotton. Interactions between upper and lower tropospheric gravity waves on squall line structure and maintenance. „Journal of the Atmospheric Sciences”. 47 (10), s. 1205-1222, 1990. DOI: 10.1175/1520-0469(1990)047%3C1205:IBUALT%3E2.0.CO;2. (ang.).
  7. ↑ C. J. Tremback, J. Powell, W. R. Cotton, R. A. Pielke. The forward–in-time upstream advection scheme: Extension to higher orders. „Monthly Weather Review”. 115 (2), s. 540-555, 1987. DOI: 10.1175/1520-0493(1987)115%3C0540:TFTUAS%3E2.0.CO;2. (ang.).
  8. ↑ G. J. Tripoli, W. R. Cotton. An intense, quasi-steady thunderstorm over mountainous terrain. Part IV: Three-dimensional numerical simulation. „Journal of Atmospheric Sciences”. 43 (9), s. 894-913, 1986. DOI: 10.1175/1520-0469(1986)043%3C0894:aiqsto%3E2.0.co;2. (ang.).
  9. ↑ Johannes Verlinde, Piotr J. Flatau, William R. Cotton. Analytical solutions to the collection growth equation: Comparison with approximate methods and application to cloud microphysics parameterization schemes. „Journal of the Atmospheric Sciences”. 47 (24), s. 2871-2880, 1990. DOI: 10.1175/1520-0469(1990)047%3C2871:ASTTCG%3E2.0.CO;2. (ang.).
  10. ↑ R. A. Pielke, W. R. Cotton, R. L. E. Walko, C. J. Tremback i inni. A comprehensive meteorological modeling system—RAMS. „Meteorology and Atmospheric Physics”. 49, s. 69-91, 1992. DOI: 10.1007/BF01025401. [dostęp 2024-10-24]. (ang.).
  11. ↑ J. M. Straka: Cloud and precipitation microphysics: principles and parameterizations. Cambridge University Press, 2009. ISBN 978-0-521-29759-2. (ang.).
  12. ↑ W. R. Cotton, Richard A. Anthes: Storm and Cloud Dynamics. Wyd. 1. San Diego, California: Academic Press, 1989, s. 1–880. ISBN 978-0-12-192530-7. (ang.).
  13. ↑ W. R. Cotton, R. A. Pielke Sr: Human impacts on weather and climate. Nowy Jork: Cambridge University Press, 1995. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.