Wyścig Pokoju
| |||
![]() | |||
| Szczegóły wyścigu | |||
| Dyscyplina | Kolarstwo szosowe | ||
| Data powstania | 1948 | ||
| Data zakończenia | 2006 | ||
| Liczba edycji | 59 (in 2006) | ||
| Częstotliwość | co roku (maj) | ||
| Typ | Wyścig wieloetapowy | ||
| Państwa | |||
| Organizator | Právo | ||
| Kategorie | Am (1948-2004) 2.HC (2006) | ||
| Cykl | UCI Europe Tour | ||
| Zwycięzcy | |||
| Ostatni zwycięzca | |||
| Najwięcej zwycięstw | (5 zwycięstw) | ||
| Dokumentacja | |||




.jpg)
Wyścig Pokoju (czes. Závod Míru, słow. Preteky mieru, ros. Велогонка Мира, niem. Friedensfahrt, fr. Course de la Paix) – największy amatorski wyścig kolarski po II wojnie światowej w Europie Wschodniej, organizowany w latach 1948–2006. W 2006 otrzymał kategorię 2.HC i należał do UCI Europe Tour.
Historia
Wyścig organizowany w maju, od 1948, początkowo na trasie Warszawa – Praga i Praga – Warszawa, przez dzienniki-organy partii komunistycznych: „Trybunę Ludu” (PRL, wcześniej przez „Głos Ludu”) i „Rudé právo” (CSRS) oraz związki kolarskie Polski i Czechosłowacji. Od 1952 współorganizatorem został dziennik-organ SED „Neues Deutschland” i związek kolarski NRD, odtąd wyścig odbywał się na trasie Warszawa – Berlin – Praga (co rok rozpoczynał się w jednym z tych miast). W latach 1985–1986 współorganizatorem wyścigu był także dziennik „Prawda” i związek kolarski ZSRR (1985 wyścig był także rozgrywany w Moskwie, a 1986 – w Kijowie, przy czym w Kijowie zmuszono kolarzy do uczestnictwa w wyścigu etapowym, pomimo że kilka dni wcześniej wydarzyła się katastrofa w Czarnobylu, i wszyscy – zarówno uczestnicy, jak kibice – narażeni byli na opad promieniotwórczy)[1].
Po upadku bloku wschodniego w 1989 wyścig stopniowo tracił na znaczeniu głównie w związku z profesjonalizacją kolarstwa w krajach Europy Środkowo-Wschodniej i tym samym odejściem od amatorstwa. Od 1993 organizowany tylko w Czechach (część etapów w Polsce i Niemczech). W 2005 wyścig się nie odbył z powodu braku środków finansowych i sponsorów. W 2006 trasa wyścigu po raz pierwszy przebiegała przez Austrię – start odbył się 13 maja w Linzu, meta – 20 maja w Hanowerze (była to ostatnia edycja wyścigu). Od 2007 wyścig nie jest rozgrywany z powodów finansowych.
Do 1958 trasa wyścigu w Polsce biegła przez Wrocław, Katowice i Łódź. Od 1959 miastem etapowym był także Kraków. W 1961 wyścig zaplanowano przez Bydgoszcz i Poznań, a w latach 70. z uwagi na dobrą bazę lokalową miastem etapowym był często Toruń[2].
Zwycięzcy
Zwycięzcy indywidualni
| Rok | Trasa | Długość | Etapy | Zwycięzca | |
|---|---|---|---|---|---|
| 1948 | Warszawa – Praga | 842 km | 5 | August Prosenik | |
| 1948 | Praga – Warszawa | 1144 km | 8 | Aleksandar Zorić | |
| 1949 | Praga – Warszawa | 1259 km | 8 | Jan Veselý | |
| 1950 | Warszawa – Praga | 1539 km | 9 | Willy Emborg | |
| 1951 | Praga – Warszawa | 1544 km | 9 | Kaj Allan Olsen | |
| 1952 | Warszawa – Berlin – Praga | 2135 km | 12 | Ian Steel | |
| 1953 | Bratysława – Berlin – Warszawa | 2231 km | 12 | Christian Pedersen | |
| 1954 | Warszawa – Berlin – Praga | 2051 km | 13 | Eluf Dalgaard | |
| 1955 | Praga – Berlin – Warszawa | 2214 km | 13 | Gustav-Adolf Schur | |
| 1956 | Warszawa – Berlin – Praga | 2212 km | 12 | Stanisław Królak | |
| 1957 | Praga – Berlin – Warszawa | 2220 km | 12 | Nenczo Christow | |
| 1958 | Warszawa – Berlin – Praga | 2210 km | 12 | Piet Damen | |
| 1959 | Berlin – Praga – Warszawa | 2057 km | 13 | Gustav-Adolf Schur | |
| 1960 | Praga – Warszawa – Berlin | 2290 km | 13 | Erich Hagen | |
| 1961 | Warszawa – Berlin – Praga | 2435 km | 13 | Jurij Mielichow | |
| 1962 | Berlin – Praga – Warszawa | 2407 km | 14 | Gajnan Sajdchużyn | |
| 1963 | Praga – Warszawa – Berlin | 2568 km | 15 | Klaus Ampler | |
| 1964 | Warszawa – Berlin – Praga | 2246 km | 14 | Jan Smolík | |
| 1965 | Berlin – Praga – Warszawa | 2318 km | 15 | Giennadij Lebiediew | |
| 1966 | Praga – Warszawa – Berlin | 2340 km | 15 | Bernard Guyot | |
| 1967 | Warszawa – Berlin – Praga | 2307 km | 16 | Marcel Maes | |
| 1968 | Berlin – Praga – Warszawa | 2352 km | 14 | Axel Peschel | |
| 1969 | Warszawa – Berlin | 2036 km | 15 | Jean-Pierre Danguillaume | |
| 1970 | Praga – Warszawa – Berlin | 1976 km | 15 | Ryszard Szurkowski | |
| 1971 | Warszawa – Berlin – Praga | 1895 km | 14 | Ryszard Szurkowski | |
| 1972 | Berlin – Praga – Warszawa | 2025 km | 14 | Vlastimil Moravec | |
| 1973 | Praga – Warszawa – Berlin | 2076 km | P, 16, E | Ryszard Szurkowski | |
| 1974 | Warszawa – Berlin – Praga | 1806 km | 14 | Stanisław Szozda | |
| 1975 | Berlin – Praga – Warszawa | 1930 km | P, 13 | Ryszard Szurkowski | |
| 1976 | Praga – Warszawa – Berlin | 1974 km | P, 14 | Hans-Joachim Hartnick | |
| 1977 | Warszawa – Berlin – Praga | 1648 km | 13 | Aavo Pikkuus | |
| 1978 | Berlin – Praga – Warszawa | 1796 km | P, 12 | Aleksandr Awierin | |
| 1979 | Praga – Warszawa – Berlin | 1942 km | P, 14 | Siergiej Suchoruczenkow | |
| 1980 | Warszawa – Berlin – Praga | 2089 km | P, 14 | Jurij Barinow | |
| 1981 | Berlin – Praga – Warszawa | 1890 km | P, 14 | Szachit Zagretdinow | |
| 1982 | Praga – Warszawa – Berlin | 1946 km | P, 12 | Olaf Ludwig | |
| 1983 | Warszawa – Berlin – Praga | 1899 km | P, 12 | Falk Boden | |
| 1984 | Berlin – Praga – Warszawa | 1689 km | P, 11 | Siergiej Suchoruczenkow | |
| 1985 | Praga – Moskwa – Warszawa – Berlin | 1712 km | P, 12 | Lech Piasecki | |
| 1986 | Kijów – Warszawa – Berlin – Praga | 2138 km | P, 15 | Olaf Ludwig | |
| 1987 | Berlin – Praga – Warszawa | 1987 km | P, 14 | Uwe Ampler | |
| 1988 | Bratysława – Katowice – Berlin | 2013 km | P, 13 | Uwe Ampler | |
| 1989 | Warszawa – Berlin – Praga | 1927 km | 12 | Uwe Ampler | |
| 1990 | Berlin – Slušovice – Bielsko-Biała | 1595 km | P, 11 | Ján Svorada | |
| 1991 | Praga – Warszawa | 1261 km | P, 9 | Wiktor Rżaksinski | |
| 1992 | Berlin – Karpacz – Mladá Boleslav | 1348 km | P, 9 | Steffen Wesemann | |
| 1993 | Tabor – Nový Bor | 1342 km | P, 9 | Jaroslav Bílek | |
| 1994 | Tábor – Trutnov | 1354 km | P, 9 | Jens Voigt | |
| 1995 | Czeskie Budziejowice – Oberwiesenthal – Brno | 1379 km | P, 10 | Pavel Padrnos | |
| 1996 | Brno – Żywiec – Lipsk | 1703 km | P, 10 | Steffen Wesemann | |
| 1997 | Poczdam – Żywiec – Brno | 1629 km | P, 10 | Steffen Wesemann | |
| 1998 | Poznań – Karlowe Wary – Erfurt | 1591 km | 10 | Uwe Ampler | |
| 1999 | Znojmo – Polkowice – Magdeburg | 1613 km | 10 | Steffen Wesemann | |
| 2000 | Hanower – Kudowa-Zdrój – Praga | 1608 km | 10 | Piotr Wadecki | |
| 2001 | Łódź – Pilzno – Poczdam | 1611 km | 10 | Jakob Piil | |
| 2002 | České Budějovice – Chemnitz – Warszawa | 1470 km | 10 | Ondřej Sosenka | |
| 2003 | Ołomuniec – Wałbrzych – Erfurt | 1552 km | 9 | Steffen Wesemann | |
| 2004 | Bruksela – Wrocław – Praga | 1580 km | 9 | Michele Scarponi | |
| 2005 | wyścig nie odbył się | ||||
| 2006 | Linz – Karlowe Wary – Hanower | 1297 km | 8 | Giampaolo Cheula | |
- Legenda
- P = Prolog
- E = Epilog
Zwycięzcy drużynowi
|
|
Rekordziści Wyścigu Pokoju (1948-2006)
uwaga: wszystkie dane zaczerpnięto z niemieckiego portalu poświęconego temu wyścigowi[3]
Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji generalnej (indywidualnie)
- 5-krotnie Steffen Wesemann
Niemcy: 1992, 1996, 1997, 1999, 2003 - 4-krotnie
- Ryszard Szurkowski
Polska: 1970, 1971, 1973, 1975 - Uwe Ampler
NRD/
Niemcy: 1987, 1988, 1989, 1998
- Ryszard Szurkowski
- 2-krotnie
- Gustav-Adolf Schur
NRD: 1955 i 1959 - Siergiej Suchoruczenkow
ZSRR: 1979 i 1984 - Olaf Ludwig
NRD: 1982 i 1986
- Gustav-Adolf Schur
Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji generalnej (drużynowo)
- 20-krotnie
ZSRR (w latach 1956–1988) - 11-krotnie
NRD/
Niemcy (w latach 1953–1992) - 9-krotnie
Polska (w latach 1948–1995) - 5-krotnie
Czechosłowacja (w latach 1950–1990) - 4-krotnie Team Telekom/T-Mobile Team (w latach 1996–2004)
- 3-krotnie Mróz (w latach 1998–2002)
- 2-krotnie
Czechy (w latach 1993–1994)
Najwięcej zwycięstw etapowych (indywidualnie)
- 38 etapów Olaf Ludwig
NRD (w tym: 12 etapów jazdy indywidualnej na czas) - 18 etapów Steffen Wesemann
Niemcy (w tym: 3 etapy jazdy na czas) - 16 etapów Jan Veselý
Czechosłowacja - 14 etapów Stanisław Szozda
Polska (w tym: 1 prolog – etap jazdy na czas) - 13 etapów Ryszard Szurkowski
Polska (w tym: 3 etapy jazdy na czas) - 12 etapów Vlastimil Ružička
Czechosłowacja - 11 etapów Aleksiej Pietrow
ZSRR (w tym: 2 etapy jazdy na czas) - 10 etapów
- 9 etapów
- Gustav-Adolf Schur
NRD - Uwe Ampler
NRD/
Niemcy (w tym: 5 etapów jazdy na czas)
- Gustav-Adolf Schur
- 8 etapów
- 6 etapów
- Jan Smolík
Czechosłowacja (w tym: 1 etap jazdy na czas) - Zenon Czechowski
Polska - Antonín Bartoníček
Czechosłowacja - Szachit Zagretdinow
ZSRR - Dżamolidin Abdużaparow
ZSRR
- Jan Smolík
- 5 etapów
- Egon Adler
NRD - Anatolij Czerepowicz
ZSRR - Klaus Ampler
NRD (w tym: 1 etap jazdy na czas) - Dieter Mickein
NRD - Mircea Romașcanu
Rumunia - Krzysztof Sujka
Polska - Riho Suun
ZSRR - Bert Dietz
NRD/
Niemcy - Jacek Mickiewicz
Polska - Pavel Padrnos
Czechy (w tym: 3 etapy jazdy na czas)
- Egon Adler
Najwięcej zwycięstw etapowych (w jednej edycji)
- 7 etapów
- Olaf Ludwig
NRD (w 1986: 3., 4., 5., 8., 9., 13., 15.) - Steffen Wesemann
Niemcy (w 1996: 1., 2., 4., 6., 9., 10., 11.)
- Olaf Ludwig
- 6 etapów
- Walerij Lichaczow
ZSRR (w 1973: 1., 5., 6., 11., 14., 16.) - Stanisław Szozda
Polska (w 1974: 6., 9., 10., 11., 12., 14.)
- Walerij Lichaczow
- 5 etapów
- Jan Veselý
Czechosłowacja (w 1949: 1., 2., 4., 6., 7.) - Jurij Mielichow
ZSRR (w 1961: 2., 5., 9., 12., 13.) - Aleksiej Pietrow
ZSRR (w 1962: 3., 5., 12., 13., 14.)
- Jan Veselý
- 4 etapy
- Vlastimil Ružička
Czechosłowacja (w 1950: 3., 4., 6., 8. oraz w 1951: 4., 5., 8., 9.) - Manfred Weißleder
NRD (w 1960: 4., 7., 8., 10.)
- Vlastimil Ružička
Najwięcej kolejnych zwycięstw etapowych (w jednej edycji)
- 4 etapy
- Stanisław Szozda
Polska (w 1974: 9., 10., 11., 12.)
- Stanisław Szozda
- 3 etapy
- Aleksiej Pietrow
ZSRR (w 1962: 12., 13., 14.) - Michael Milde
NRD (w 1972: 2., 3., 4.) - Olaf Ludwig
NRD (w 1986: 3., 4., 5.) - Uwe Ampler
NRD (w 1987: 8., 9., 10.) - Steffen Wesemann
Niemcy (w 1996: 9., 10., 11.) - Olaf Pollack
Niemcy (w 2002: 1., 2., 3.)
- Aleksiej Pietrow
Najwięcej etapów w koszulce lidera klasyfikacji indywidualnej
- 49 etapów Ryszard Szurkowski
Polska (w latach 1969–1975) - 30 etapów Steffen Wesemann
Niemcy (w latach 1992–2003) - 20 etapów
- Jan Smolík
Czechosłowacja (w latach 1964–1967) - Uwe Ampler
NRD (w latach 1986–1998)
- Jan Smolík
- 17 etapów Olaf Ludwig
NRD (w latach 1980–1988) - 16 etapów Aavo Pikkuus
ZSRR (w latach 1974–1978) - 15 etapów Gustav-Adolf Schur
NRD (w latach 1955–1960) - 14 etapów Szachit Zagretdinow
ZSRR (w latach 1981–1982) - 13 etapów Siergiej Suchoruczenkow
ZSRR (w latach 1979–1984) - 12 etapów
- Jurij Mielichow
ZSRR (w latach 1959–1961) - Hans-Joachim Hartnick
NRD (w latach 1975–1976) - Lech Piasecki
Polska (w 1985)
- Jurij Mielichow
- 11 etapów Bernard Guyot
Francja (w 1966) - 10 etapów
- Jan Veselý
Czechosłowacja (w latach 1948–1952) - Władimir Czerkasow
ZSRR (w 1968) - Jurij Barinow
ZSRR (w 1980) - Jozef Regec
Czechosłowacja (w 1986)
- Jan Veselý
- 9 etapów
- Nenczo Christow
Bułgaria (w 1957) - Giennadij Lebiediew
ZSRR (w 1965) - Raimondas Rumšas
Litwa (w latach 1994–1999)
- Nenczo Christow
- 8 etapów
- Piet Damen
Holandia (w 1958) - Uwe Raab
NRD (w latach 1983–1989) - Jacek Mickiewicz
Polska (w latach 1991–1997) - František Trkal
Czechosłowacja (w latach 1993–1994)
- Piet Damen
- 7 etapów
- Christian Pedersen
Dania (w 1953) - Gajnan Sajdchużyn
ZSRR (w 1962) - Oleg Czużda
ZSRR (w 1983) - Ján Svorada
Czechy (w 1990) - Danilo Hondo
Niemcy (w latach 1999–2006)
- Christian Pedersen
- 6 etapów
- Kaj Allan Olsen
Dania (w 1951) - Mieczysław Wilczewski
Polska (w 1954) - Władisław Nielubin
ZSRR (w 1972) - Tadeusz Mytnik
Polska (w 1974) - Nenczo Stajkow
Bułgaria (w latach 1979–1984) - Piotr Wadecki
Polska (w 2000) - Ondřej Sosenka
Czechy (w 2002)
- Kaj Allan Olsen
- 5 etapów
- August Verhaegen
Belgia (w 1963) - Aleksiej Pietrow
ZSRR (w 1965) - Stanisław Szozda
Polska (w latach 1974–1976) - Aleksandr Awierin
ZSRR (w 1978) - Jens Voigt
Niemcy (w 1994) - Pavel Padrnos
Czechy (w 1995) - Uwe Peschel
Niemcy (w 2001) - Michele Scarponi
Włochy (w 2004)
- August Verhaegen
Najwięcej etapów w koszulce lidera klasyfikacji sprinterskiej
- 55 etapów Olaf Ludwig
NRD - 25 etapów Ryszard Szurkowski
Polska - 15 etapów Walerij Lichaczow
ZSRR - 14 etapów Jurij Dmitriew
ZSRR - 13 etapów
- Josef Haeseldockx
Belgia - Michael Schiffner
NRD - Falk Boden
NRD - Ján Svorada
Czechosłowacja/
Czechy
- Josef Haeseldockx
- 12 etapów
- Anatolij Czerepowicz
ZSRR - Axel Peschel
NRD - Jacek Mickiewicz
Polska
- Anatolij Czerepowicz
- 10 etapów
- Manfred Dähne
NRD - Theo Smit
Holandia - Jan Jankiewicz
Polska
- Manfred Dähne
Najwięcej etapów w koszulce lidera klasyfikacji górskiej
- 21 etapów
- 18 etapów Siergiej Suchoruczenkow
ZSRR - 14 etapów Arkadiusz Wojtas
Polska - 12 etapów
- 11 etapów Siergiej Morozow
ZSRR - 10 etapów Jan Brzeźny
Polska
Najwięcej etapów w koszulkach liderów klasyfikacji drużynowej (1951-1989)
Przypisy
- ↑ Łukasz Karolewski, Propagandowe techniki ukrywania katastrofy w Czarnobylu przez władze polskie, „Dzieje Najnowsze, rocznik 43, tom II”, 2011 [dostęp 2019-01-07] (pol.).
- ↑ Krzysztof Błażejewski. Nasze etapy wyścigu pokoju. „Express Bydgoski”, 2018-05-07.
- ↑ Statistiken zur Friedensfahrt (Statystyki Wyścigu Pokoju). [dostęp 2009-11-03]. (niem.).
Linki zewnętrzne
- Wacław Dubiański, Wyścig wojny, www.tygodnik.com.pl
- Przed Wyścigiem Pokoju – Polska Kronika Filmowa 16/51, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej
- 1 maja rozpoczyna się VI Wyścig Pokoju – Polska Kronika Filmowa 18/53, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej
- Z VI Wyścigu Pokoju – Polska Kronika Filmowa 21/53, Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej
