Złotoporka pomarańczowa

Złotoporka pomarańczowa

Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	żagwiowce
Rodzina	Incertae sedis
Rodzaj	złotoporka
Gatunek	złotoporka pomarańczowa
Nazwa systematyczna
Auriporia aurulenta A. David, Tortič & Jelić Bull. Soc. mycol. Fr. 90(4): 364 (1975) [1974]

Złotoporka pomarańczowa (Auriporia aurulenta A. David, Tortič & Jelić) – gatunek grzybów z rzędu żagwiowców (Polyporales)^[1].

Pozycja w klasyfikacji: Auriporia, Incertae sedis, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisali go w 1975 r. A. David, M. Tortič i B. Jelić na martwym drewnie świerka w Związku Radzieckim^[1].

W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy złotoporka pomarańczowa^[2].

Owocnik

Nadrzewny kortycjoidalny, jednoroczny, rozpostarty, o długości do 16 cm długości i grubości do 5 mm. W stanie świeżym ma wyraźny zapach migdałów, w zielnikach utrzymujący się przez kilka miesięcy. Powierzchnia hymenialna w stanie świeżym złocistożółta do pomarańczowej, po wyschnięciu żółtawo-płowa, u suchych okazów pod działaniem wodorotlenku potasu czerwona do fioletowej. Pory okrągłe do kanciastych, 2–3 na mm. Brzeg jednobarwny, płonny, promieniście strzępiasty. Kontekst żółty, w stanie suchym jasnopłowy z ciemniejszymi, żywicznymi smugami, miękki, o grubości do 1 mm. Warstwa rurek o grubości do 1 cm i tej samej barwy co kontekst. Hymenium i subhymenium w suchych okazach ciemniejsze i tworzące wyraźną warstwę widoczną przy powiększeniu 30×. Wszystkie części grzyba miękkie i łatwo do cięcia i kruszenia^[3].

Cechy mikroskopowe

System strzępkowy monomityczny. Strzępki generatywne o średnicy 2–4 µm,w kontekście szkliste, cienkościenne, z okazjonalnym rozgałęzieniem i licznymi sprzążkami, sporadycznie z podwójnymi sprzążkami. Występują strzępki gleocystydialne jaskrawo barwiące się we floksynie. Cystydy częste w warstwie hymenium; lamprocystydy brzuchate, grubościenne, wrzecionowate, szkliste, 20–35 × 8–12 (–15) µm, występują również pojedynczo lub w małych grupach po 2–4 cienkościenne leptocystydy o długości 35–70 µm, średnicy 4–6 µm w wąskiej szyjce i 8–10 µm w części podstawnej. Podstawki maczugowate, 4-sterygmowe, 20–26 × 7–8 µm, ze sprzążką bazalną. Bazydiospory elipsoidalne, szkliste, gładkie, ujemne w odczynniku Melzera, 4,5–6 × 2–3 µm^[3].

Podano nieliczne stanowiska w niektórych krajach Europy, w byłym Związku Radzieckim, w Ameryce Północnej i Południowej^[4]. W Polsce po raz pierwszy stanowisko tego gatunku podali B. Gierczyk i inni w 2019 r.^[5]

Grzyb saprotroficzny powodujący brunatną zgniliznę drzew iglastych i liściastych. Podano jego występowanie na martwym drewnie jodły, świerka i sosny, ale również na topoli^[3].