Zasłonak przydrożny

Zasłonak przydrożny
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

pieczarniaki

Rząd

gołąbkowce

Rodzina

zasłonakowate

Rodzaj

zasłonak

Gatunek

zasłonak przydrożny

Nazwa systematyczna
Cortinarius urbicus (Fr.) Fr.
Epicr. syst. mycol. (Upsaliae): 293 (1838) [1836-1838]

Zasłonak przydrożny (Cortinarius urbicus (Fr.) Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny zasłonakowatych (Cortinariaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Cortinarius, Cortinariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1821 r. Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus urbicus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu ten sam autor w 1838 r., przenosząc go do rodzaju Cortinarius[1].

Synonimy[2]:

  • Agaricus urbicus Fr. 1821
  • Cortinarius urbicus subsp. arvalis P. Karst. 1879
  • Cortinarius urbicus (Fr.) Fr. 1838 subsp. urbicus
  • Cortinarius urbicus var. arvalis (P. Karst.) Consiglio, D. Antonini & M. Antonini 2005
  • Cortinarius urbicus var. sporanotandus Bidaud & Fillion 2002
  • Cortinarius urbicus (Fr.) Fr. 1838 var. urbicus
  • Hydrocybe urbica (Fr.) M.M. Moser 1953
  • Phlegmacium urbicum (Fr.) M.M. Moser 1955

Nazwę polską nadał Andrzej Nespiak w 1975 r.[3]

Morfologia

Kapelusz

Średnica 3–7 cm, za młodu stożkowaty, później łukowaty, w końcu płaski z tępym garbem. Powierzchnia gładka, jedwabiście błyszcząca, biaława z promienistymi włóknami. Brzeg podwinięty, często z resztkami białej zasnówki. Jest słabo higrofaniczny. W stanie suchym ma barwę jasnoochrową, w stanie wilgotnym czerwoną do szarobrązowej[4].

Blaszki

Szerokie, wąsko przyrośnięte, początkowo białawoochrowe, szare, w końcu czerwonobrązowe. Po uciśnięciu ciemnieją. Ostrza jaśniejsze[4].

Trzon

Wysokość 3–7 cm, grubość 5–12 mm, walcowaty lub maczugowaty, kruchy, pełny. Powierzchnia początkowo białobrązowa z resztkami białej zasnówki, potem naga i szarobrązowa ze słabo widoczną strefą pierścieniową[4].

Miąższ

Kremowy do jasnobrązowego. Zapach rzodkiewkowy, smak łagodny[4].

Zarodniki

Cytrynowate, drobno i gęsto brodawkowate, o rozmiarach 7,5–10,5 × 4,5–6 μm[5].

Występowanie i siedlisko

Znane są jego stanowiska głównie w Europie. Ponadto podano dwa stanowiska w Kanadzie[6]. O występowaniu tego gatunku w Polsce pisał Andrzej Nespiak w 1975 r., ale nie podał stanowisk[3]. Po raz pierwszy stanowiska tego grzyba w Polsce podają Karasiński i inni w 2015 r.[7] Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów[8].

Rośnie na ziemi w lasach i poza lasami, szczególnie przy ciekach wodnych w wierzbowych zaroślach, czasami także w zaroślach leszczynowych. Owocniki tworzy od sierpnia do listopada[4].

Grzyb niejadalny[4].

Przypisy

  1. 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2018-01-25] (ang.).
  2. ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2018-01-25] (ang.).
  3. 1 2 Władysław Wojewoda, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 195, ISBN 83-89648-09-1.
  4. 1 2 3 4 5 6 Pavol Škubla, Wielki atlas grzybów, Poznań: Elipsa, 2007, s. 318, ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. ↑ Cortinarius urbicus [online] [dostęp 2018-01-25].
  6. ↑ Discover Life Maps [online] [dostęp 2018-01-19].
  7. ↑ Karasiński D. i inni, Grzyby wielkoowocnikowe Kampinoskiego Parku Narodowego, Izabelin: Kampinoski Park Narodowy, 2015.
  8. ↑ Aktualne stanowiska ''Cortinarius urbicus'' w Polsce [online] [dostęp 2018-01-25].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.