Zasłonak wełnisty

Zasłonak wełnisty
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	gołąbkowce
Rodzina	zasłonakowate
Rodzaj	zasłonak
Gatunek	zasłonak wełnisty
	Nazwa systematyczna
	Cortinarius laniger Fr.; Epicr. syst. mycol. (Upsaliae): 292 (1838) [1836-1838]

Zasłonak wełnisty (Cortinarius laniger Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny zasłonakowatych (Cortinariaceae)^[1].

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Cortinarius, Cortinariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisał go w 1838 r. Elias Fries. Nie podał typu nomenklatorycznego. W 2020 r. inni mykolodzy podali neotyp^[1]. Synonimy^[2]:

Cortinarius laniger Fr. 1838 f. laniger
Cortinarius laniger f. macrosemen Bidaud, Carteret & Reumaux 2010
Hydrocybe lanigera (Fr.) M.M. Moser 1953

Nazwę polską nadał Andrzej Nespiak w 1981 r.^[3]

Morfologia

Kapelusz

Średnica 4–10 cm, początkowo półkuliście łukowaty, potem wypukły, czasami z garbkiem. Powierzchnia matowa, włóknista lub filcowata, czasami drobno łuseczkowata, często pomarszczona i z wiekiem mozaikowa. Barwa pomarańczowo-brązowa, często z białymi włókienkami na obrzeżu^[4].

Blaszki

Przyrośnięte, średnio gęste, początkowo jasno rdzawe, potem pomarańczowo-brązowe. Ostrza nieco jaśniejsze. Zasnówka biaława^[4].

Trzon

Wysokość 5–12 cm, grubość 0,8–1,5 cm, z bulwą w podstawie, sztywny. Powierzchnia jasnobrązowo-szara, często z białawymi resztkami osłony^[4].

Miąższ grzyba

Miękki, kremowy lub żółto-brązowy. Ma słaby smak i zapach rzodkwi, silniejszy przy krojeniu^[4].

Cechy mikroskopowe

Zarodniki krótkie, wrzecionowate lub elipsoidalne, gęsto brodawkowane, o rozmiarach 9–11 × 5,5–6,5 μm. Wysyp zarodników rdzawobrązowy^[4].

Gatunki podobne

Zasłonak wełnisty charakteryzuje się dużym rozmiarem, bulwiastą podstawą trzonu, wełnisto filcowatym kapeluszem, szafranowo-pomarańczowymi blaszkami i dobrze rozwiniętą białą osłoną. Zasłonak dwuosłonowy (Cortinarius bivelus) ma ciemniejsze, żelazistobrązowe blaszki, słabiej rozwiniętą osłonę i rośnie pod brzozami^[4].

Występowanie i siedlisko

Występuje w Ameryce Północnej i Europie. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony; występuje od Hiszpanii po około 65° szerokości geograficznej na Półwyspie Skandynawskim^[5]. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano 2 stanowiska^[3].

Grzyb mykoryzowy. Rośnie na kwaśnych glebach w lasach iglastych lub mieszanych^[3]. grzyb niejadalny^[4].

Przypisy

1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2018-01-11] (ang.).
↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2015-12-16] (ang.).
1 2 3 WładysławW. Wojewoda WładysławW., Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 177, ISBN 83-89648-09-1 .
1 2 3 4 5 6 7 Cortinarius laniger [online], Mycoquebec [dostęp 2018-01-11] .
↑ Discover Life Maps [online] [dostęp 2018-01-10] .

[if-1] 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2018-01-11] (ang.).

[sf-2] Species Fungorum [online] [dostęp 2015-12-16] (ang.).

[check-3] 1 2 3 WładysławW. Wojewoda WładysławW., Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 177, ISBN 83-89648-09-1 .

[myco-4] 1 2 3 4 5 6 7 Cortinarius laniger [online], Mycoquebec [dostęp 2018-01-11] .

[disc-5] Discover Life Maps [online] [dostęp 2018-01-10] .

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]