Zasłonak wiązówkowy

Zasłonak wiązówkowy

Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	pieczarkowce
Rodzina	zasłonakowate
Rodzaj	zasłonak
Gatunek	zasłonak wiązówkowy
Nazwa systematyczna
Cortinarius pulchripes J. Favre Beitr. Kryptfl. Schweiz 10(no. 3): 213 (1948)

Zasłonak wiązówkowy (Cortinarius pulchripes Jules Favre) – gatunek grzybów należący do rodziny zasłonakowatych (Cortinariaceae)^[1].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Cortinarius, Cortinariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisał go w 1948 r. Jules Favre w Szwajcarii^[1]. Polską nazwę nadał Andrzej Nespiak w 1981 r.^[2]

Kapelusz

Średnica 0,7–3,5 cm, powierzchnia ciemnobrązowa lub czerwonobrązowa często z czarnym środkiem^[3]

Blaszki

Żółtobrązowe, czerwonobrązowe lub średniobrązowe^[3].

Trzon

Wysokość 2,5–6,7 cm, grubość 1–5,5 mm. Powierzchnia z jasnoszarą lub białawą osłoną, czasami z fioletowym odcieniem na całej długości, lub u podstawy. Czasami trzon może być kłaczkowaty, posiadać strefę pierścieniową lub pierścień z czerwonawym obrzeżem, podobnie podstawa może być czerwona^[3].

Cechy mikroskopowe

Średnia wielkość zarodników 8,2–9,0 × 4,8–5,2 μm przy średniej wartości Q = 1,59–1,87. Zarodniki są bardzo podobne do zarodników zasłonaka ciemnogłówkowego (C. decipiens), ale są bardziej cylindryczne lub jajowate, czasami nawet migdałowate i tylko słabo dekstrynoidalne^[3].

Najwięcej stanowisk podano w Europie, poza nią pojedyncze w Ameryce Północnej i Azji^[4]. W Polsce jego stanowiska podali Andrzej Nespiak (1981), Anna Bujakiewicz (19079, 2004, 2019), Grzesiak i inni^[5].

Naziemny grzyb mykoryzowy występujący w nadrzecznych lasach pod olszami, wierzbami i brzozami, wśród mchów i skupisk wiązówki błotnej^[2], ale także w wysokich partiach gór w zaroślach wierzb karłowatych (wierzba zielna, wierzba żyłkowana)^[3].