Zdzisław Hordyński-Juchnowicz
 | |
 generał dywizji | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska |
Naczelny lekarz WP |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  .svg.png){kind=small}    | |
.png){kind=small}
Zdzisław Hordyński-Juchnowicz (ur. 31 lipca[a] 1857 w Brzeżanach, zm. 12 stycznia[1][b]1929 we Lwowie) – polski lekarz, doktor medycyny, generał dywizji Wojska Polskiego[2].
Życiorys
Służba w cesarskiej i królewskiej armii
Był synem Joachima. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1881 uzyskał dyplom lekarski. W 1879 rozpoczął pełnić zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. Od 1887 służył w Zadarze, w ówcześnie austriackiej Dalmacji. Przeniesiony do Krakowa, do kliniki chirurgicznej profesora Ludwika Rydygiera. Następnie został ordynatorem Oddziału Chirurgicznego. Do 1906 był komendantem 15 Garnizonowego Szpitala Wojskowego w Krakowie. Przeniesiony do Wiednia wykładał w Wojskowo-Lekarskiej Szkole Aplikacyjnej. W 1911 został mianowany na stopień generalnego lekarza sztabowego (odpowiednik stopnia generała majora). W 1912 mianowany komendantem Szkoły Aplikacyjnej. W 1915 na własną prośbę przeniesiony w stan spoczynku.
Służba w Wojsku Polskim
Od listopada 1918 kierował służbą sanitarną w walkach o Lwów. 28 grudnia 1918 przyjęty do WP w stopniu generała podporucznika. Został szefem Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych i naczelnym lekarzem WP. 17 stycznia 1920[3] na własną prośbę zwolniony ze stanowiska z podziękowaniem Naczelnego Wodza za dotychczasową służbę. 20 lutego 1920 został zwolniony z funkcji przewodniczącego Przygotowawczej Subkomisji Weryfikacyjnej dla oficerów lekarzy, podlekarzy i oficerów sanitarnych[4]. Obowiązki szefa departamentu i przewodniczącego podkomisji weryfikacyjnej przekazał płk. lek. Franciszkowi Zwierzchowskiemu. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji[5]. Swoją bogatą bibliotekę lekarską ofiarował Oficerskiej Szkole Sanitarnej.
Awanse
- asystent lekarza (Assistenzarzt)
- starszy lekarz (Oberarzt)
- lekarz pułku (Regimentsarzt)
- lekarz sztabowy (Stabsarzt) – 1899
- starszy lekarz sztabowy 2 klasy (Oberstabsartzt 2 Klasse) – 1902
- starszy lekarz sztabowy 1 klasy – 1906
- generalny lekarz sztabowy (Generalstabsarzt) – 1911
- generał podporucznik lekarz
- generał dywizji – 26 października 1923
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa (1915, Austria)[6]
- Kawaler Orderu Korony Żelaznej III klasy[7]
- Kawaler Orderu Franciszka Józefa[7]
- Złoty Krzyż Zasługi Cywilnej z koroną[7]
- Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii[7]
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy[7]
Uwagi
Przypisy
- ↑ Zmarli. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 270, Nr 13 z 9 sierpnia 1929. Ministerstwo Spraw Wojskowych.
- ↑ Stawecki wykazuje go jako tytularnego generała dywizji.
- ↑ Dziennik Pers. MSWojsk. Nr 4 z 07.02.1920 r. Stawecki jako datę zwolnienia ze stanowiska szefa departamentu podaje 17 stycznia 1919 r. Ponadto utrzymuje, że równolegle piastował funkcję generalnego inspektora korpusu lekarzy wojskowych.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 13.03.1920 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r.
- ↑ Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 163
- 1 2 3 4 5 Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1914. library.hungaricana.hu. [dostęp 2025-03-10]. (niem.).
Bibliografia
- Kryska-Karski Tadeusz i Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991, s. 39,
- Stawecki Piotr, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 138-139,
Linki zewnętrzne
- Fotografia generała w zbiorach NAC
- Z historii krakowskiego szpitala wojskowego. 5wszk.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-09)].