Zespół Sticklera

Zespół Sticklera (łac. arthroophthalmopathia hereditaria progressiva, ang. Stickler syndrome) – zespół wad wrodzonych, na którego fenotyp składają się płaska twarz, krótkowzroczność, jaskra, odklejenie siatkówki, rozszczep podniebienia, dysplazja nasadowo-przynasadowa, zmiany zwyrodnieniowe stawów. Dziedziczony jest w sposób autosomalny dominujący.

Zespół opisali Gunnar B. Stickler i wsp. w 1965 roku[1].

Eiologia

Podłożem zaburzeń obserwowanych w zespole Sticklera są mutacje w genach kodujących kolagen COL2A1 i COL11A1[2]. W zależności od rodzaju mutacji może dochodzić mniej lub bardziej poważnych fenotypów. Możliwe są dwa scenariusze zaburzeń. W jednym dochodzi do haploinsuficjencji (czyli sytuacji, w której jedna poprawna kopia genu jest niewystarczająca do pełnienia funkcji), a w drugim do dominującego efektu negatywnego (czyli sytuacji w której błędny allel wywołuje nagtywne efekty, uniemożliwiające poprawne funkcjonowanie produktu z niezmienionego allelu).

Typy Zespołu Sticklera[2]

TypDziedziczenieGenLocusCechyOMIM
Typ 1ADCOL2A112q13.11Wrodzona błoniasta anomalia ciała szklistego typu 1, odwarstwienie siatkówki, wrodzona magaloftalmia, głuchota, artropatia, rozszczep podniebienia

Wysokie ryzyko ślepoty

108300
OcznyADCOL2A112q13.11Wrodzona błoniasta anomalia ciała szklistego typu 1, odwarstwienie siatkówki, wrodzone megalophthalmos. Brak cech systemowych.

Wysokie ryzyko ślepoty

609508
Typ 2ADCOL11A11p21.1Wrodzona anomalia ciała szklistego typu 2, odwarstwienie siatkówki, wrodzona magaloftalmia, głuchota, artropatia, rozszczep podniebienia 604841
Typ 3 (dominujący OSMED)ADCOL11A26p21.32Nieoczna postać zespołu Sticklera.

Normalny fenotyp ciała szklistego i oka, głuchota, artropatia, rozszczep podniebienia

184840
Typ 7ADBMP414q22.2Niedorozwój ciała szklistego, odwarstwienie siatkówki, głuchota, artropatia, nieprawidłowości podniebienia, dysplazja nerek.Nie potwierdzony

Przypisy

  1. G.B. STICKLER, P.G. BELAU, F.J. FARRELL, J.D. JONES i inni. HEREDITARY PROGRESSIVE ARTHRO-OPHTHALMOPATHY. „Mayo Clin Proc”. 40, s. 433–455, Jun 1965. PMID: 14299791.
  2. 1 2 Zack Soh i inni, Dominant Stickler Syndrome, „Genes”, 13 (6), 2022, s. 1089, DOI: 10.3390/genes13061089, ISSN 2073-4425 [dostęp 2023-08-22] (ang.).

Bibliografia

  • Lech Korniszewski: Dziecko z zespołem wad wrodzonych. Diagnostyka dysmorfologiczna. Wyd. II. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2005, s. 246. ISBN 83-200-3042-0.

Linki zewnętrzne

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.