Zorika Zarzycka

Zofia Zbiegień przyszła na świat w rodzinie o ziemiańsko-wojskowych tradycjach. Gdy miała 2 miesiące, jej ojciec zginął podczas manewrów wojskowych. Dzieciństwo spędziła w Rembertowie, Przemyślu i Wilnie, wychowywana przez matkę oraz ojczyma. W młodości interesowała się sportem; jeździła na nartach i konno oraz pływała^[3]. W czasie II wojny światowej uczęszczała na tajne komplety. Walczyła w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny zdała maturę i rozpoczęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie na kierunkach anglistyka oraz filozofia. Następnie podjęła edukację w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej w Krakowie^[4].

Jako aktorka teatralna była aktywna w latach 1947–1954^[2]. Zadebiutowała w Teatrze Domu Wojska Polskiego w Warszawie, do którego została zaangażowana przez Janusza Warneckiego^[3]. W 1947 została tam obsadzona w sztukach „Żołnierz Królowej Madagaskaru” i „Siedem śmiechów głównych”. Występowała również w Ludowym Teatrze Muzycznym w Warszawie („Skalmierzanki, czyli Jaśniepańskie zaloty”, 1949) i na deskach Teatru Muzycznego w Łodzi^[1]. Po zakończeniu kariery teatralnej przyjmowała role epizodyczne w filmach^[4].

Zorika Zarzycka przygodę z filmem rozpoczęła w 1951 roku, kiedy została zaangażowana jako pomoc choreografa, Feliksa Parnella, do filmu Aleksandra Forda „Młodość Chopina”. Następnie rozpoczęła pracę w Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu^[3]. Karierę w pionie reżyserskim rozpoczęła filmem Jana Fethkego „Irena do domu!” (1955), na planie którego pełniła funkcję sekretarki planu^[4]. W następnych latach obejmowała na planie kolejnych produkcji filmowych i telewizyjnych role „asystenta reżysera”, „współpracy reżyserskiej”, „II reżysera”^[5]. W ciągu 50 lat aktywności zawodowej pracowała na planie ponad 70 filmów, seriali i widowisk telewizyjnych^[4]. Współpracowała m.in. z Jackiem Bromskim, Feliksem Falkiem, Andrzejem Wajdą, Kazimierzem Kutzem^[6].