Związek Legionistek Polskich
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba |
Warszawa |
| Data założenia |
marzec 1929 |
| Zakończenie działalności |
wrzesień 1939 |
| Rodzaj stowarzyszenia |
Stowarzyszenie kombatanckie |
| Zasięg |
Ogólnopolski |
| Prezeska |
ppłk. Aleksandra Zagórska |
| Nr KRS |
Rejestr Komisariatu Rządu nr 695 |
| Data rejestracji |
16 marca 1929 |
Związek Legionistek Polskich (skrót: ZLP) – kobieca organizacja kombatancka utworzona w 1929 roku, zrzeszająca byłe członkinie Ochotniczej Legii Kobiet[1]. Przez cały okres istnienia organizacji, do 1939 roku, funkcję prezeski pełniła ppłk. Aleksandra Zagórska. Związek prowadził działalność społeczno-polityczną, popierając politykę sanacji i kultywując pamięć o Józefie Piłsudskim[2]. Organizacja działała w ramach Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Jej głównymi celami były wsparcie materialne członkiń, opieka nad grobami poległych legionistek oraz pomoc ich rodzinom[2].
Historia
Zjazd Organizacyjny (I Ogólnopolski) Związku Legionistek Polskich odbył się w dniach 6-7 kwietnia 1929 r. w Warszawie[3]. Prezeską Związku od jego powstania po rok 1939, gdy zakończył on swą działalność, była Aleksandra Zagórska[2]. Wśród innych członkiń prezydium Związku Legionistek Polskich można wyróżnić Ludwikę Wysłouch-Zawadzką czy Stanisławę Paleolog[4].
Związek Legionistek Polskich aktywnie współpracował z innymi organizacjami kombatanckimi, takimi jak Związek Legionistów Polskich, Związek Żydów Uczestników Walk o Niepodległość, Związek Inwalidów Wojennych RP, a także innymi zrzeszonymi w ramach Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Współpraca ta związana była przede wszystkimi z działaniami organizowanymi w stołówce federacji na ulicy Brackiej 1 w Warszawie, a także z organizacją kolonii letnich dla dzieci członków i członkiń Związków skonfederowanych. Związek Legionistek Polskich współpracował również z LOPP, organizując kursy przeciwgazowe dla swoich członkiń już od momentu powstania organizacji[5].
Oddziały ZLP, które funkcjonowały w takich miastach jak Warszawa, Kraków, Łódź, Lwów, Wilno, Poznań i Borysław, cieszyły się dużą autonomią, samodzielnie pozyskując środki, a także uczestnicząc w uroczystościach sanacyjnych na swoim terenie[6].
Po wybuchu II wojny światowej Związek Legionistek Polskich nie wznowił swojej działalności. Część kobiet walcząca w Ochotniczej Legii Kobiet, a następnie działająca w ramach Związku Legionistek Polskich skierowała wówczas swoje kroki do Armii Krajowej i innych organizacji niepodległościowych, próbując na nowo odzyskać wolną i niepodległą Polskę[7].
Przypisy
- ↑ Marcinkiewicz-Kaczmarczyk A., Kobiety w obronie Warszawy, Warszawa 2016.
- 1 2 3 Statut Związku Legionistek Polskich, Warszawa 1929.
- ↑ Zjazd Organizacyjny Związku Legionistek, „Kurier Poranny” (nr 94), 1929 (pol.).
- ↑ Anna Eliza Markert, Powstanie i działalność Związku Legionistek Polskich 1928–1939, „Teki Archiwalne” (5(27)), 2000, s. 13-22, ISSN 0494-9986 (pol.).
- ↑ Agnieszka J. Cieślikowa, Kombatanci w II RP – Związek Legionistek Polskich, „Kombatant. Biuletyn Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych” (5(147)), 2003, s. 15-17 (pol.).
- ↑ Anna Marcinkiewicz-Kaczmarczyk, Związek Legionistek polskich (1921–1939) – działalność szkoleniowa, charytatywna i kultywowanie tradycji niepodległościowych, Małgorzata Dajnowicz, Adama Miodowski (red.), Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2020, s. 93-104, ISBN 978-83-7431-652-1 (pol.).
- ↑ Anna Marcinkiewicz-Kaczmarczyk, Zasady rekrutacji i socjologiczna charakterystyka kobiet służących w OLK i WSK AK, „Dzieje Najnowsze : kwartalnik poświęcony historii XX wieku” (nr. 3), 2015, s. 3-24 (pol.).