Łagiewniki (Kraków)

Łagiewniki
Osiedle Krakowa
Ilustracja
Klasztor Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie Łagiewnikach
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Miasto

Kraków

Wysokość

216 m n.p.m.

Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki”
Ziemia50°01′21″N 19°56′05″E/50,022581 19,934672
Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach (2006)

Łagiewniki – obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy IX Łagiewniki-Borek Fałęcki, znajdującej się w południowej części miasta. Dominuje niska zabudowa jednorodzinna. Znane są z sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Do Łagiewnik pielgrzymowali papieże Jan Paweł II, Benedykt XVI oraz Franciszek. W Łagiewnikach znajduje się także kościół Parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, kilka zabytkowych kapliczek, pomniki oraz przystanek kolejowy Kraków Łagiewniki, na którym w latach 2006–2009 zatrzymywał się Pociąg Papieski.

W maju 2009 roku na terenie poprodukcyjnym byłych Krakowskich Zakładów Sodowych „Solvay” ruszyła budowa Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”. Tereny te, tzw. Białe Morza, leżą pomiędzy rzeką Wilgą a linią kolejową w kierunku Zakopanego. Z inicjatywą budowy centrum wystąpił kard. Stanisław Dziwisz, który przeznaczył na ten cel honoraria z książki i filmu Świadectwo[1]. Pieniądze na budowę pochodzą także od wiernych.

Na terenie Łagiewnik znajduje się kilka placówek oświatowych i wychowawczych:

  • Szkoła Podstawowa nr 56 im. Tadeusza Rejtana
  • Zespół Szkół Ogólnokształcących i Przemysłu Skórzanego im. Jana Kilińskiego
  • Ośrodek Szkolno-Wychowawczy oraz Szkoła Podstawowa nr 165 dla dzieci z afazją
  • Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy im. Świętej Siostry Faustyny Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia zajmujący się resocjalizacją dziewcząt.

Łagiewniki sąsiadują z Borkiem Fałęckim, Bonarką, osiedlem Cegielniana oraz osiedlem Wola Duchacka Zachód.

Historia

W czasach średniowiecznych Łagiewniki należały do rycerstwa polskiego. Osada ta została założona w roku 1373. Nazwa ukształtowana w tym właśnie okresie pochodzi od słowa łagiewnik oznaczającego bednarza, słodownika, piwowara lub miodosytnika. Świadczy ona, czym zajmowali się mieszkańcy. W połowie XV wieku władzę objął kasztelan krakowski. Założył on folwark, na terenie którego w drugiej połowie XVI wieku zbudowano dwór kasztelański. Wieś królewska położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego[2]. Wchodziła w skład klucza myślenickiego, stanowiącego uposażenie kasztelanów krakowskich[3]. Głównym zarobkiem mieszkańców okolicy do XVIII wieku był handel mięsem, sianem i słomą z dworem królewskim. Na terenie Łagiewnik znajdowała się kiedyś papiernia.

Po I rozbiorze Polski osada została mieniem prywatnym. Do XVIII wieku była to mała osada. Dopiero kiedy na przełomie XIX i XX wieku odkryto złoża iłów łupkowych i gipsu, okolica ta stała się dużym okręgiem przemysłowym w Krakowie. Budowano młyny, piekarnie, cegielnie itp. Dzisiejsza ulica Zakopiańska była niegdyś traktem cesarskim z Wiednia do Lwowa. Kilkadziesiąt lat później powstał trakt kolejowy z przystankiem w dawnym Borku (obecnie Łagiewnikach) wybudowanym w 1910 roku. W latach międzywojennych na tym terenie powstała Łagiewnicka Fabryka Armatur i Fabryka Mebli S. Mannego. Zbudowano także linię tramwajową, łączącą podmiejską aglomerację z innymi dzielnicami Krakowa. W roku 1941 Łagiewniki wraz z Borkiem Fałęckim włączono do miasta Krakowa. W latach 1889–1893 przy obecnej ul. Siostry Faustyny powstał klasztor Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.

Galeria

Przypisy

  1. ↑ Rozpoczęto budowę Centrum Jana Pawła II. Dziennik Polski, 7 maja 2009. [dostęp 2009-05-07]. (pol.).
  2. ↑ Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2008, k. 1.
  3. ↑ Władysław Pałucki, Studia nad uposażeniem urzędników ziemskich w Koronie do schyłku XVI wieku, Warszawa 1962, s. 121.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.