1,1,2,2-Tetrabromoetan
|
|
| Nazewnictwo |
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
1,1,2,2-tetrabromoetan |
| Inne nazwy i oznaczenia |
| TBE, sym-tetrabromoetan, tetrabromek acetylenu[1], ciecz Muthmanna |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C2H2Br4 |
| Masa molowa |
345,65 g/mol |
| Wygląd |
żółta, lepka ciecz[1] o zapachu kamfory i jodoformu[2] |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
79-27-6 |
| PubChem |
6588 |
|
|
| InChI |
InChI=1S/C2H2Br4/c3-1(4)2(5)6/h1-2H |
| InChIKey |
QXSZNDIIPUOQMB-UHFFFAOYSA-N |
|
|
|
|
|
| Niebezpieczeństwa |
| Karta charakterystyki: dane zewnętrzne firmy Sigma-Aldrich [dostęp 2015-04-20] |
|
Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów |
| Na podstawie Rozporządzenia CLP, zał. VI[5] |
|
|
| Zwroty H |
H319, H330, H412 |
| Zwroty P |
P260, P273, P284, P305+P351+P338, P310[3] |
|
| Europejskie oznakowanie substancji |
| oznakowanie ma znaczenie wyłącznie historyczne |
| Na podstawie Rozporządzenia CLP, zał. VI[5] |
 |
Silnie toksyczny (T+) |
|
|
| Zwroty R |
R26, R36, R52/53 |
| Zwroty S |
S1/2, S24, S27, S45, S61 |
|
| NFPA 704 |
Na podstawie podanego źródła[6] |
|
|
|
| Temperatura samozapłonu |
335 °C[7] |
| Numer RTECS |
KI8225000 |
| Dawka śmiertelna |
LD50 1200 mg/kg (szczur, doustnie)[3] |
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
1,1,2,2-Tetrabromoetan, TBE, C
2H
2Br
4 – organiczny związek chemiczny będący bromową pochodną etanu. Ma postać ciężkiej, żółtawej cieczy o zapachu kamfory i jodoformu. Nie rozpuszcza się w wodzie, jednak miesza się z wieloma rozpuszczalnikami organicznymi, m.in. etanolem, eterem dietylowym i chloroformem. Otrzymuje się go poprzez bromowanie acetylenu[2].
TBE znajduje zastosowanie w mikroskopii oraz jako rozpuszczalnik[2]. Jest również tzw. cieczą ciężką (gęstość 2,97 g/cm³) stosowaną przy wzbogacaniu minerałów (metoda DMS, ang. dense-medium separation)[8]. Tym sposobem można przykładowo oddzielić kwarc (2,65 g/cm³) od hematytu (5,1 g/cm³) – minerał o gęstości mniejszej od TBE będzie unosił się na powierzchni cieczy, natomiast o gęstości większej, opadnie na dno[9]. Pożądaną gęstość tetrabromoetanu można otrzymać poprzez jego rozcieńczenie acetonem lub spirytusem mineralnym[8]. TBE stosuje się również w syntezie chemicznej, np. jako składnik katalizatora (źródło bromu) w procesie Amoco do otrzymywania kwasu tereftalowego[10].
Uwagi
- ↑ Pomiar w fazie ciekłej, który może być obarczony dużym błędem.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Lide 2009 ↓, s. 3-468.
- 1 2 3 4 sym-Tetrabromoethane, [w:] Merck Index. An Encyclopedia of Chemicals, Drugs, and Biologicals, wyd. 13, Whitehouse Station: Merck & Company, 2001, ISBN 0-911910-13-1, OCLC 224225657 (ang.).
- 1 2 3 1,1,2,2-Tetrabromoethane (nr 185574) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2015-04-20]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- ↑ Lide 2009 ↓, s. 9-58.
- 1 2 1,1,2,2-Tetrabromoetan, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-04-20] (ang.).
- ↑ 1,1,2,2-Tetrabromoetan, międzynarodowa karta bezpieczeństwa chemicznego, Międzynarodowa Organizacja Pracy [dostęp 2015-04-20] (pol. • ang.).
- ↑ Lide 2009 ↓, s. 15-21.
- 1 2 Richard O.R.O. Bunt Richard O.R.O., Dense-Medium Separation, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, s. 5, ISBN 978-3-527-30385-4 (ang.).
- ↑ Henry E.H.E. Cohen Henry E.H.E., Solid-Solid Separation, Introduction, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, s. 5, ISBN 978-3-527-30385-4 (ang.).
- ↑ Richard J.R.J. Sheehan Richard J.R.J., Terephtalic Acid, Dimethyl Terephtalate, and Isophtalic Acid, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, s. 2, ISBN 978-3-527-30385-4 (ang.).