Alicja Lenczewska

Alicja Lenczewska (ur. 5 grudnia 1934 w Warszawie, zm. 5 stycznia 2012 w Szczecinie) – polska mistyczka, nauczycielka, autorka dwóch dzienników duchowych opublikowanych pt. Świadectwo. Dziennik duchowy i Słowo pouczenia, w których opisuje głównie swoje rozmowy z Jezusem Chrystusem, a także m.in. z Matką Bożą, świętymi (w tym ze św. Faustyną) i aniołami.

Jej rodzice pochodzili z Małopolski Wschodniej (obecnie na Ukrainie): ojciec, August, był nauczycielem pisania na maszynie i wynalazcą specyficznego rodzaju kłódki, a matka, Jadwiga, była nauczycielką. Ojciec zmarł, gdy miała dwa lata. W 1940 r. przeniosła się z matką i starszym bratem, Sławomirem, na Rzeszowszczyznę, następnie do Inowrocławia, a ostatecznie rodzina osiadła w 1946 r. w Szczecinie. W mieście tym zdała maturę, a potem podjęła pracę wiejskiej nauczycielki. Uzyskała dyplom studiów pedagogicznych, nauczała prac ręcznych i mechaniki i z czasem została wicedyrektorką liceum dla nauczycieli przedszkolnych. Dużo podróżowała, lubiła turystykę, interesowała się historią sztuki. Na kwestie religijne zwróciła uwagę po przeczytaniu amerykańskich książek o odnowie charyzmatycznej. Pierwszych mistycznych spotkań z Jezusem doznała na rekolekcjach w Gostyniu w 1985 r. Jej duchowym przewodnikiem został wówczas ksiądz Walter Rachwalik, który poradził jej systematyczne spisywanie widzeń, co czyniła w zeszytach szkolnych od 1985 r. do 2010 r. Notatki ostatecznie przepisała na maszynie, a oryginały zniszczyła (zachowały się jedynie trzy zeszyty). W 1987 r. zakończyła pracę i przeszła na emeryturę (nadal pracowała jako wolontariuszka w biurze parafialnym). Oznajmiła, że od 1989 r. zaczęła doświadczać bólu niewidzialnych stygmatów^[1].

Złożyła śluby wieczyste w Rodzinie Serca Miłości Ukrzyżowanej. Jeździła na pielgrzymki, a także była współinicjatorką założenia wspólnoty Apostołów Czystej Miłości. W 2010 r. został u niej zdiagnozowany rak nerki^[1].

Jest autorką dwóch dzienników duchowych. Pierwszym z nich, Świadectwo. Dziennik duchowy, zawiera jej zapiski z lat 1985–1989. Drugi dziennik, Słowo pouczenia, pochodzi z okresu 1989–2010. W dniu 24 czerwca 2009, w jednych z ostatnich słów zapisanych w Słowie pouczenia, przekazała swoje rozumienie miłości do Jezusa Chrystusa^[2]:

Po jej śmierci w 2012 miejscowy arcybiskup szczecińsko-kamieński Andrzej Dzięga powołał komisję teologiczną w celu zbadania, czy treść zawarta w jej zapiskach duchowych jest zgodna z nauczaniem Kościoła. Opinia teologów była jednoznacznie pozytywna^[3]. Ks. dr Mieczysław Piotrowski, współautor jej biografii^[4], redaktor naczelny czasopisma Miłujcie się!, stwierdził, iż „teksty te należą do pereł literatury religijnej”^[5]. Obie publikacje, Świadectwo i Słowo pouczenia, uzyskały imprimatur wikariusza generalnego, biskupa pomocniczego archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej Henryka Wejmana^[6][7].

• Alicja Lenczewska: Świadectwo. Dziennik duchowy. Poznań: Wydawnictwo JP2, 2023. ISBN 978-83-67680-00-4. Brak numerów stron w książce
• Alicja Lenczewska: Słowo pouczenia. Poznań: Wydawnictwo JP2, 2023. ISBN 978-83-67680-01-1. Brak numerów stron w książce