Alloksan
|
|
| Nazewnictwo |
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
1,3-diazynano-2,4,5,6-tetraon |
| Inne nazwy i oznaczenia |
| 2,4,5,6-tetraoksyheksahydropirymidyna[1], 2,4,5,6(1H,3H)pirymidyntetraon[2] |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C4H2N2O4 |
| Masa molowa |
142,07 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
50-71-5 |
| PubChem |
5781 |
|
|
| InChI |
InChI=1S/C4H2N2O4/c7-1-2(8)5-4(10)6-3(1)9/h(H2,5,6,8,9,10) |
| InChIKey |
HIMXGTXNXJYFGB-UHFFFAOYSA-N |
|
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Alloksan, C
4H
2N
2O
4 – organiczny związek chemiczny, pochodna pirymidyny. Pierwszy z odkrytych i zarazem najsilniej niszczący komórki B wysp Langerhansa związek chemiczny. Jest stosowany u wrażliwych zwierząt (myszy, szczurów, królików, psów) w celu wywołania tzw. cukrzycy doświadczalnej (alloksanowej).
W 6% roztworze wody destylowanej oraz w 0,9% roztworze chlorku sodu jest bardzo nietrwały, więc konieczne jest używanie go bezpośrednio po przygotowaniu. Stosunkowo trwalszy jest natomiast w buforze fosforanowo-cytrynianowym.
Przypisy
- ↑ Artur Czyżyk, January Ławecki: Encyklopedia chorego na cukrzycę. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992, s. 15. ISBN 83-01-10943-2.
- 1 2 3 4 CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R.D.R. Lide (red.), wyd. 85, Boca Raton: CRC Press, 2004, s. 3-492, ISBN 978-0-8493-0485-9 (ang.).
- ↑ Richard J. Lewis Sr.: Sax’s Dangerous Properties of Industrial Materials. Wyd. 10. T. 2. New York: Wiley-Interscience, 2000, s. 104. ISBN 0-471-35407-4.
- ↑ Alloxan, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 5781 (ang.).