Billy Dwa Kapelusze

Wczesna premiera dla krytyków miała miejsce 19 października 1973^[3][6]. Na prośbę Teda Kotcheffa, argumentującego, że film przepadnie w dużej liczbie premier pod koniec roku, United Artists zgodziło się na przełożenie oficjalnej premiery na maj 1974^[7]. American Film Institute (AFI) za dzień wprowadzenia obrazu na ekrany kin w Los Angeles w Kalifornii podaje 13 marca 1974^[2].

W przeciwieństwie do pozytywnej recenzji „Variety” z 7 listopada^[7], głoszącej, że Billy Dwa Kapelusze jest „świeżym, innym filmem [pierwszym nakręconym w Izraelu], który zaczyna się od przemocy i zawiera jej trochę w całym filmie, ale nigdy nie zatrzymuje się z miłością na chaosie i krwi; ergo, jest łagodny dla grupy Sama Peckinpaha, ale tak dobrze poprowadzony pod każdym względem, że powinien mieć świetlaną przyszłość zarówno w kraju, jak i za granicą”^[8], film zebrał krytyczne oceny; Gene Siskel z „Chicago Tribune” wystawił mu dwie gwiazdki w czterostopniowej skali, argumentując: „Gdy akcja, co nieuchronnie musi nastąpić, przechodzi do rozmowy między Peckiem i Arnazem, Billy Dwa Kapelusze staje się nudny. A gdy młody Arnaz nawiązuje romans z jąkającą się narzeczoną pewnego farmera, akcja i dialogi stają się wręcz żenujące”^[9]. „Los Angeles Herald Examiner”, w recenzji z 3 marca 1974, zwracał uwagę, że „w znakomitej roli, nieco przyćmionej zbyt mocnym szkockim akcentem, Gregory Peck gra rolę pogodnego przestępcy…”^[4].

Kevin Thomas z „Los Angeles Timesa” pisał: „Postacie scenarzysty Alana Sharpa są dobrze nakreślone i dobrze zagrane, ale tempo filmu Billy Dwa Kapelusze jest zbyt powolne, a styl zbyt złowieszczy, by podtrzymać zainteresowanie widzów”^[10]. John Raisbeck na łamach „The Monthly Film Bulletin” przyznał: „Podobnie jak Ucieczka Ulzany [1972], również napisany przez Alana Sharpa, Billy Dwa Kapelusze jest filmem o myśliwych i ich ofiarach, skupiającym się na relacji ojciec/syn; tylko tutaj tradycyjne role są odwrócone, a posiwiały Deans (Gregory Peck bezskutecznie zmagający się ze szkockim akcentem) musi polegać na swoim zaradnym młodym towarzyszu. Motyw ten jest jednak przedstawiony z oczywistością, która charakteryzuje większą część filmu”^[11].

Dla Judith Crist z „New Yorka” był on „międzynarodowym miszmaszem… tak ponurym i pretensjonalnym, jak i całkowicie okropnym”^[7]. W dalszej część dodała, że „dialekt Pecka [trzymaj głowę nisko, bo nie znajdziesz nikogo, kto do ciebie strzela] zapewnia komiczny akcent w filmie przesiąkniętym krwią”^[4].