Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Narvie-Jõesuu
| cerkiew parafialna | |||||||||||||||||
.jpg) Widok ogólny (2012) | |||||||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||||||||||
| Wyznanie | |||||||||||||||||
| Kościół | |||||||||||||||||
| Eparchia | |||||||||||||||||
| Wezwanie | |||||||||||||||||
| Wspomnienie liturgiczne |
22 października/4 listopada | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Położenie na mapie Estonii  | |||||||||||||||||
| 59,450046°N 28,024797°E/59,450046 28,024797 | |||||||||||||||||
Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej – prawosławna cerkiew w Narvie-Jõesuu, w jurysdykcji eparchii narewskiej Estońskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.
Historia
Drewniana cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej została zbudowana w ciągu jednego roku, w 1867 r., i wtedy też wyświęcona. Pierwotnie znajdowała się we wsi Meriküla[1]. Świątynia była jedynym obiektem, jaki ocalał po spaleniu wsi podczas niemiecko-radzieckich bitew nad Narwą w 1944 r.[1]. Z kolei parafialna cerkiew św. Włodzimierza w Narvie-Jõesuu, zbudowana w 1893 r., została wysadzona w powietrze przez wycofujących się Niemców[1]. Stąd w 1946 r. pojawił się pomysł przeniesienia drewnianej świątyni do tejże miejscowości[1].
Biskup talliński Paweł zaaprobował taką koncepcję, jednak miejscowe władze nakazały parafianom umieścić ją w innym miejscu, niż znajdowała się zniszczona starsza świątynia. Zamiast na brzegu Narwy, budowlę umieszczono przy nowo wytyczonym rynku[1]. Podczas przenoszenia w 1947 r. zniszczeniu uległa wieża cerkwi z kopułą oraz część drewnianych karniszy[2]. Świątynia została ponownie konsekrowana 28 sierpnia 1948 r. przez biskupa tallińskiego Izydora, który nadał jej wezwanie św. Włodzimierza, zgodne z wezwaniem parafii w Narvie-Jõesuu[2]. W 2013 r. cerkwi przywrócono wezwanie Kazańskiej Ikony Matki Bożej[3]. Rok wcześniej w miejscowości, w dawnym budynku stacji meteorologicznej, otwarto drugą świątynię, której patronem został św. Włodzimierz[4].
W 2021 r. cerkiew uległa znacznym uszkodzeniom wskutek dwukrotnego podpalenia[5].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 metropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 92.
- 1 2 metropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 94.
- ↑ Храм Казанской иконы Божией Матери - Эстонская Православная Церковь Московского Патриархата [online], www.orthodox.ee [dostęp 2018-04-12] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-13] (ros.).
- ↑ Храм князя Владимира - Эстонская Православная Церковь Московского Патриархата [online], www.orthodox.ee [dostęp 2018-04-12] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-13] (ros.).
- ↑ ESTONIA: ARSON SUSPECTED AS 19TH-CENTURY WOODEN CHURCH GOES UP IN FLAMES TWICE THIS YEAR. orthochristian.com, 21 czerwca 2021. [dostęp 2021-10-08]. (ang.).
Bibliografia
- metropolita Korneliusz, W. Siłowjew, W. Wołochonski, S. Glinkale, W. Iljaszewicz, I. Łapszyn, S. Miannik, J. Sieliwierstowa, F. Hirvoja, Prawosławnyje chramy Estonii-Eesti Oigeusu Kirikud-The Orthodox churches in Estonia, Tallinn – Moskwa 2007.