David Jenkins (łyżwiarz figurowy)

David Jenkins rozpoczął naukę jazdy na łyżwach ze względu na swoje starsze rodzeństwo^[5]. Jego siostra nie chciała być solistką, dlatego w konkurencji par tanecznych i sportowych jeździła z bratem Hayesem Alanem, zaś David jako najmłodszy z rodzeństwa uczył się jazdy samodzielnie^[5]. Ich siostra zrezygnowała z łyżwiarstwa figurowego, gdy rozpoczęła naukę w college’u^[5].

Bracia Jenkins rozpoczęli regularne treningi łyżwiarstwa, jednak w 1952 roku ich ojciec stracił pracę co oznaczało dla nich koniec przygody z łyżwiarstwem^[5]. Z pomocą przyszedł im klub łyżwiarski Broadmoor, który latem tego samego roku zaproponował im przyjazd do Colorado Springs i bezpłatne treningi oraz możliwość darmowej jazdy na ich lokalnym lodowisku^[5]. W tym czasie fundacja El Pomar przyznała im stypendia co pozwoliło im na utrzymanie i kontynuowanie kariery^[5]. Braci Jenkins wspierała w tym czasie matka, zaś ojciec po problemach z kolejnymi pracami został alkoholikiem^[5].

David Jenkins rywalizował w konkurencji solistów równocześnie ze starszym bratem Hayesem Alanem, któremu ustępował na podium zdobywając brązowe medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 w Cortinie d’Ampezzo oraz na mistrzostwach świata w 1955 i 1956 roku (Hayes Alan wygrywał te zawody). Po zakończeniu kariery amatorskiej przez brata, David został liderem konkurencji i zdobył trzy tytuły mistrza świata w 1957, 1958 i 1959 roku, a swoją karierę amatorską ukoronował zdobyciem złotego medalu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1960 w Squaw Valley.

W trakcie całej kariery zarówno David jak i Hayes byli trenowani przez Ediego Scholdana, który zginął w katastrofie lotniczej w drodze na mistrzostwa świata 1961^[5].

Podczas kariery profesjonalnej występował w rewii łyżwiarskiej Ice Follies. Jeszcze w trakcie kariery amatorskiej studiował medycynę na Case Western Reserve Medical School. Po zakończeniu kariery łyżwiarskiej praktykował jako internista, a następnie został gastroenterologiem^[1]. Był jednym z lekarzy Briana Boitano i Scotta Hamiltona w reprezentacji Stanów Zjednoczonych na mistrzostwach świata 1983^[5].