Diecezja warszawsko-chełmska

Diecezja warszawsko-chełmska

Sobór w Warszawie
Państwo	Polska
Siedziba	Warszawa
Data powołania	1922
Data zamknięcia	1940
Wyznanie	prawosławne
Kościół	Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Sobór metropolitalny	św. Marii Magdaleny w Warszawie
Biskup diecezjalny	ostatni: metropolita warszawski i całej Polski Dionizy (Waledyński)
Dane statystyczne (1922)
Liczba wiernych	215 021
Liczba kapłanów	73
Liczba dekanatów	7
Liczba parafii	53
Liczba klasztorów	2
Powierzchnia	231 585 km²

Diecezja warszawsko-chełmska – działająca w latach 1922–1940 jednostka podziału administracyjnego Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, z siedzibą w Warszawie.

Przed 1918 Warszawa była siedzibą prawosławnej eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Powstanie diecezji warszawskiej było wynikiem reorganizacji jej granic w związku z powstaniem niepodległego państwa polskiego^[1]. Terytorialnie była to największa z pięciu przedwojennych diecezji PAKP, zajmująca powierzchnię 231 585 kilometrów kwadratowych, czyli obszar województw: kieleckiego, krakowskiego, lubelskiego, lwowskiego, łódzkiego, pomorskiego, poznańskiego, stanisławowskiego, śląskiego, tarnopolskiego, warszawskiego oraz miasta Warszawy^[1]. Według danych z 1922, diecezja dzieliła się na siedem dekanatów i obejmowała 53 etatowe parafie oraz 11 placówek filialnych^[1]. Były one obsługiwane przez 73 kapłanów^[1]. Władze cerkiewne szacowały liczbę wiernych na obszarze diecezji na 215 021 osób^[1].

Diecezja działała w opisanym kształcie do II wojny światowej. Po agresji hitlerowskiej na Polskę i utworzeniu Generalnego Gubernatorstwa została zreorganizowana jako diecezja warszawsko-radomska Autokefalicznego Kościoła w Generalnej Guberni^[2].