Dzwonkówka infułowata

Dzwonkówka infułowata

Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	pieczarkowce
Rodzina	dzwonkówkowate
Rodzaj	dzwonkówka
Gatunek	dzwonkówka infułowata
Nazwa systematyczna
Entoloma infula (Fr.) Noordel. Persoonia 10(4): 503 (1980)

Dzwonkówka infułowata (Entoloma infula (P.D. Orton) Noordel.) – gatunek grzybów z rodziny dzwonkówkowatych (Entolomataceae)^[1].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Entoloma, Entolomataceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisał go w 1836 r. Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus infula. W 1980 r. Machiel Evert Noordeloos przeniósł go do rodzaju Entoloma^[1]. Niektóre inne synonimy^[2]:

• Entoloma chlorinosum Arnolds & Noordel. 1979
• Entoloma infula var. chlorinosum (Arnolds & Noordel.) Noordel. 1992
• Nolanea chlorinosa (Arnolds & Noordel.) P.D. Orton 1991

Polską nazwę zarekomendował w 2003 r. Władysław Wojewoda^[3].

Kapelusz

Średnica 10–45 mm, początkowo wypukły, potem stożkowato-dzwonkowaty, z wiekiem rozszerzający się do wypukłego, ostatecznie spłaszczony, z silnie falistym brzegiem, zwykle z wyraźnym garbkiem. Jest , higrofaniczny; w stanie wilgotnym ochrowy lub szarobrązowy do sepiowego i półprzezroczyście prążkowany do połowy promienia lub więcej, czasami strefowany; w stanie suchym ochrowoszary, nagi lub nieznacznie promieniście pomarszczony, błyszczący^[4].

Blaszki

W liczbie 18–30, l = (1–) 3–7, gęste, wąsko przyrośnięte do prawie wolnych, brzuchate, początkowo białe, potem różowe bez śladu szarości lub brązu. Ostrza równe, tej samej barwy^[4].

Trzon

Wysokość 17–78 mm, grubość 1,5–53 mm, cylindryczny, czasami rozszerzający się ku podstawie, w kolorze kapelusza lub nieco jaśniejszy od niego. Na szczycie oprószony, niżej nagi i gładki lub pokryty przylegającymi wzdłużnie włókienkami, nieprążkowany, u podstawy biało kutnerowaty^[4].

Miąższ

Błoniasty, zwykle dość twardy, w kolorze powierzchni, części wewnętrzne blade, bez zapachu i o niecharakterystycznym smaku^[4].

Cechy mikroskopowe

Zarodniki 7-10 × 6-7 µm, Q = 1,15-1,5, 1,3 (4-)5-7-kątne w widoku z boku. Podstawki 25-40 × 7,5-14 µm, 4-zarodnikowe, ze sprzążkami. Cystyd brak. Skórka kapelusza zbudowana z promieniście ułożonych, szerokich strzępek o średnicy (2,5-)4-11 µm. Warstwa podskórkowa zwykle dobrze zróżnicowana, zbudowana z nadpęczniałych elementów. Strzępki skórki drobno inkrustowane i dodatkowo z jasnobrązowym wewnątrzkomórkowym pogmentem. Na strzępkach w hymenium obecne sprzążki^[4].

Gatunki podobne

Dzwonkówka infułowata charakteryzuje się stożkowatym kapeluszem, nagim, chrzęstnym trzonem, dość małymi zarodnikami i lekko inkrustowanymi ściankami strzępek,. Dzwonkówka niewielka (Entoloma solstitiale) jest bardzo podobna, ale ma wyraźny pigment wewnątrzkomórkowy^[4].

W Europie podano liczne stanowiska i jest tutaj szeroko rozprzestrzeniony. Poza Europą występuje w Ameryce Północnej i Południowej, Afryce i Azji^[5]. Gatunek rzadki^[4]. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 10 stanowisk^[3], w późniejszych latach podano wiele następnych. Najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną^[6][6].

Grzyb naziemny, prawdopodobnie mykoryzowy. Występuje wśród traw w lasach pod drzewami iglastymi (świerk pospolity, sosna zwyczajna)^[3]. Owocniki pojedynczo lub w małych grupach na słabo nawożonych trawiastych terenach, zwykle na słabo kwaśnej glebie ubogiej w próchnicę, ale występują również na zasadowej glebie na kserofitycznych terenach trawiastych^[4].