Geza Kuun

Geza Kuun
Kuun Géza
Ilustracja
Zsigmond Pollák Portret Gezy Kuuna, 1881.
Data i miejsce urodzenia

29 grudnia 1838
Sibiu

Data i miejsce śmierci

10 kwietnia 1905
Budapeszt

Zawód, zajęcie

lingwista, orientalista, podróżnik

Pasztilla Nagrobek Gézy Kuuna na cmentarzu Házsongárd w Cluj, 2006.
Geza Kuun Ekslibris, 1899.

Geza Kuun (Géza Lajos Kuún z Ozsdola[1], węg. Kuun Géza) hrabia (ur. 29 grudnia 1838 w Sybinie, zm. 10 kwietnia 1905 w Budapeszcie) – węgierski lingwista, filolog, orientalista i podróżnik, członek Węgierskiej Akademii Nauk[2], główny administrator miejscowego Kościoła Ewangelicko-Reformowanego[3].

Biografia

Jego rodzicami byli László Kuun z Ozsdola (1800–1881) i Gyula Constance (1802–1873)[4]. Z początku był kształcony w domu. W 1850 r. wyjechał do Pécs Szőnyi Institute w Peszcie, jednocześnie uczył się też u guwernera. Studiował filozofię i językoznawstwo na uniwersytetach Loránda Eötvösa w Peszcie i Getyndze. Z naukowego punktu widzenia zajmował się głównie językami semickimi: hebrajskim, arabskim i syryjskim, i innymi językami orientalnymi, zwłaszcza tureckim[2] i perskim[5].

Dzieła i aktywność

Spośród licznych dzieł[6] wymieniane są:

  • A kunok nyelvéről és nemzemtiségéről (O języku i narodowości Kumanów, 1885)
  • Ismereteink Tibetről (Wiadomości o Tybecie, 1900)

Był wydawcą:

a także rękopiśmiennego śpiewnika, zwanego od jego nazwiska:

Poza tym znany jest ze swojej obfitej korespondencji m.in. z Angelo de Gubernatisem i Władysławem Tarnowskim[9].

Przypisy