Grusza wierzbolistna
![]() | |
| Systematyka[1][2] | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Podkrólestwo | |
| Nadgromada | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Nadklasa | |
| Klasa | |
| Nadrząd | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
grusza wierzbolistna |
| Nazwa systematyczna | |
| Pyrus salicifolia Pall. Reise russ. Reich. 3:734. 1776 | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
![]() | |
Grusza wierzbolistna (Pyrus salicifolia Pall.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Pochodzi z Bliskiego Wschodu (Kaukaz i Zakaukazie). W Polsce jest uprawiana[4].
Z powodu liści podobnych do wierzby powstało powiedzenie „gruszki na wierzbie”[4].
Morfologia

- Pokrój
- Krzew lub małe drzewo o kulistej koronie, dochodzące do 12 m wysokości, ze zwisającymi gałęziami.
- Liście
- Lancetowate, całobrzegie, o długości 3–9 cm, podobne do liści wierzby białej, pokryte szarym kutnerem zarówno z wierzchu, jak i od spodu.
- Kwiaty
- Duże, lśniąco białe z czarno zakończonymi pręcikami, pączki lekko czerwonawe, kwitnie wiosną.
- Owoce
- Zielone, małe – o długości 2–3 cm, twarde, niejadalne.
- Gatunki podobne
- Może być mylona z gruszą śnieżną (Pyrus nivalis), która jest przeważnie wyższa i nie ma zwisających gałęzi lub z gruszą oliwnikową P. elaeagrifolia o liściach szerszych z dłuższymi ogonkami.
Zastosowanie
Roślina ozdobna. Jest powszechnie uprawiana w ogrodach i parkach. Ma wiele odmian. Dzięki dobrze rozwiniętemu systemowi korzeniowemu rośnie dobrze na słabych piaszczystych glebach. Wyróżnia się wysoką odpornością na mróz.
Przypisy
- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-25] (ang.).
- ↑ Pyrus salicifolia, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- 1 2 Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989, s. 113. ISBN 83-09-00256-4.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):

