Hemitrichapion lanigerum

Hemitrichapion lanigerum – gatunek chrząszcza z rodziny pędrusiowatych i podrodziny Apioninae. Zamieszkuje Europę i Zakaukazie. Żeruje na bobowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1864 roku przez Josepha A. Wenckera na łamach „L'Abeille” pod nazwą Apion lanuginosum^[1][2]. Okazała się ona jednak młodszym homonimem, w związku z czym Max Gemminger zastąpił ją w 1871 roku nazwą Apion lanigerum^[2]. W 1990 roku omawiany takson umieszczony został przez Miguela Á. Alonsa-Zarazagę w podrodzaju Tinocyba w obrębie rodzaju Hemitrichapion^[3].

Chrząszcz o ciele długości od 1,9 do 2,3 mm. Ubarwienie ma czarne z ciemnoniebieskimi do czarnoniebieskich pokrywami, nieco silniej połyskującymi niż u podobnego H. rapulum; w przeciwieństwie do H. pavidum czułki są całe czarne lub co najwyżej podstawę trzonka mają nieznacznie rozjaśnioną^[4]. Ciało porośnięte jest włoskami (włosowatymi łuskami), które to tworzą zagęszczenia (łatki) pod oczami, na przedpiersiu, przednich biodrach, mezopleurach, bokach śródpiersia, metapleurach i bokach zapiersia^[4][3]. Wyraźne owłosienie wierzchu ciała powoduje, że owad wygląda na szarawo połyskującego^[4].

Głowę cechują dość mocno wyłupiaste oczy oraz matowa, drobno punktowana rzeźba na ciemieniu sięgająca aż do przedniej krawędzi przedplecza. Ryjek jest zakrzywiony w stopniu niewielkim, mniejszym niż u H. rapulum. U samicy jest nieco krótszy niż głowa i przedplecze razem wzięte, a samca nieco dłuższy od przedplecza^[4].

Przedplecze ma zarys mniej lub bardziej trapezowaty, od środka ku tyłowi nie zwężający się. Punktowanie na jego powierzchni jest gęste i niezbyt grube, a podłużny bruzdkowaty dołek przedtarczkowy zwykle występuje tylko w jego tylnej połowie, nie przekraczając środka długości^[4]. Pokrywy są podługowato-owalne i najszersze w połowie^[3]. Odnóża samca cechują się brakiem cierniowatych wypustek (mucro) na goleniach środkowej pary^[3][4].

Pierwszy spośród widocznych sternitów odwłoka nie ma guzka pośrodku^[3][4].

Owad ten zasiedla suche i ciepłe stanowiska. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się od maja do listopada^[4]. Są oligofagicznymi fitofagami bobowatych. Stwierdzono ich żerowanie na cieciorce C. valentina, janowcu barwierskim, komonicy zwyczajnej, koniklecy czubatej i topornicy pstrej^[5]. Rośliny żywicielskie larw pozostają nieznane^[5][4].

Gatunek palearktyczny, w Europie znany z Hiszpanii, Francji, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch i Grecji, a w Azji z Gruzji i Armenii^[2]. W Europie Środkowej jego północna granica zasięgu biegnie przez Hesję, Frankonię i Turyngię, a wschodnia przez Bawarię i Górną Austrię^[4].