Holeszów (Polska)
| wieś | |
![]() Cerkiew prawosławna | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2021) | |
| Strefa numeracyjna |
83 |
| Kod pocztowy |
22-220[3] |
| Tablice rejestracyjne |
LWL |
| SIMC |
0012256[4] |
Położenie na mapie gminy Hanna ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa lubelskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu włodawskiego ![]() | |
Holeszów (język poleski: Голешoвo) – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie Hanna[6][4].
Na terenie wsi utworzono dwa sołectwa o nazwach Holeszów i Holeszów PGR[7]. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 438 mieszkańców[8].
Części wsi
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0012262 | Kuczyny | część wsi |
| 0012279 | Leszczyce | część wsi |
| 0012285 | Studzienice | część wsi |
| 0012300 | Worłyszcze | część wsi |
Historia
Historyk Artur Bata w publikacji pt. Bieszczady w ogniu z 1987, zarzucił Hieronimowi Dekutowskiemu współdziałanie z resztkami sotni „Daniliw” Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) podczas ataku na wsie Janówka i Holeszów w powiecie włodawskim[9].
We wsi znajduje się kaplica rzymskokatolicka podlegająca parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Motwicy, parafialna cerkiew prawosławna św. Michała Archanioła oraz cmentarz prawosławny. Od 2016 w miejscowości działa prawosławny żeński Dom Zakonny św. Mikołaja Cudotwórcy[10][11] (od 2019 r. jest to skit filialny monasteru Opieki Matki Bożej w Turkowicach)[12][13].
Pierwsza cerkiew w Holeszowie pochodziła z przełomu XVII i XVIII w. Została wzniesiona jako unicka, w 1875 została zmieniona na prawosławną. Budynek spłonął w czasie I wojny światowej, gdy prawosławni mieszkańcy wsi wyjechali na bieżeństwo. Ocalała jedynie dzwonnica, do której w 1927 dostawiono przybudówkę, tworząc nową cerkiew. Została ona zburzona w czasie akcji rewindykacyjno-polonizacyjnej 1938[14]. Obecna murowana cerkiew została zbudowana w 1983 na miejscu zburzonej.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Wieś Holeszów w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2023-11-09], liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2023-11-09].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 351 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- 1 2 3 TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 41364
- 1 2 Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ Strona gminy, sołectwa
- ↑ GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Artur Bata: Bieszczady w ogniu. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987, s. 190. ISBN 83-03-01790-X.
- ↑ Oficjalna strona Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Konferencja duchowieństwa diecezji lubelsko-chełmskiej [dostęp: 26.11.2016.]
- ↑ Oficjalna strona Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Chełm: dekanalne rekolekcje duchowieństwa [dostęp: 22.12.2016.]
- ↑ Monastery. lublin.cerkiew.pl. [dostęp 2019-08-10].
- ↑ Skit św. Mikołaja Cudotwórcy Żeńskiego Monasteru pw. Opieki Matki Bożej w Turkowicach. lublin.cerkiew.pl. [dostęp 2019-08-10].
- ↑ ks. S. Kochan, Burzenie cerkwi prawosławnej w Holeszowie w 1938 roku na tle dziejów świątyni w okresie międzywojennym[w:] red. G. Kuprianowicz, Akcja burzenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie i południowym Podlasiu w 1938 – uwarunkowania, przebieg, konsekwencje, Chełm 2009, s.331-338
Linki zewnętrzne
- Holeszów, wś, gm. Sławatycze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 101.

_location_map.png)



