Jędrzejów (Łódź)

Jędrzejów dawniej był samodzielną miejscowością o statusie wsi, osady młynarskiej, gromady i sołectwa. Od 1867 leży prawnie w gminie Wiskitno. W okresie międzywojennym należał do powiatu łódzkiego w woj. łódzkim. W 1921 roku wieś Jędrzejów liczyła 367 mieszkańców^[2]. 1 września 1933 utworzono gromadę (sołectwo) Jędrzejów w granicach gminy Wiskitno, składającą się ze wsi Jędrzejów i Jędrzejów Młynek oraz parceli Jędrzejów^[3].

1 września 1933 utworzono z nich gromadę (sołectwo) Jędrzejów, łącząc je prawnie w jeden byt.

W czasie II wojny światowej całe województwo łódzkie zostało wcielone do III Rzeszy.

W trakcie budowy przez okupantów stacji przeładunkowej na Olechowie, w granicach Jędrzejowa i Jędrzejowa Przemysłowego, został zlokalizowany obóz pracy przymusowej, prawdopodobnie dla kobiet, zaopatrzony z czasem w kolej wąskotorową. Rozpoczynała ona bieg przy nasypie kolejowym, aby potem przecinając ulicę Tomaszowską, dotrzeć na teren obozu.

Po wojnie gromada Jędrzejów powróciła na krótko do powiatu łódzkiego, zlokalizowanego w województwie łódzkim, lecz już 13 lutego 1946 włączono go do Łodzi jako sołectwo^[4].

20 marca 1991 roku, po zmianie ustroju, sformalizowano układ podziału miasta na sołectwa, podtrzymując Jędrzejowowi jego dotychczasowy status. Jednak 7 stycznia 1996 sformalizowano nowy układ podziału administracyjnego miasta, w wyniku którego Jędrzejów stał się jednocześnie osiedlem, nie tracąc statusu sołectwa.

W 2000 roku dokonano następnej zmiany podziału Łodzi, dzieląc ją na 35 dzielnic. W wyniku tego Jędrzejów zniknął jako oficjalna jednostka miasta, stając się fragmentem osiedla Wiskitno.

Z biegiem lat osiedle zostało zdominowane przez międzynarodowe magazyny logistyczne i zakłady produkcyjne, a ulice zostały poddane modernizacji. W wyniku tego z początkiem 2019 roku wyodrębniono nowe osiedle, nadając mu nazwę Jędrzejów Przemysłowy.