Jerzy Kobylański

Jerzy Kobylański
major kawalerii major kawalerii
Pełne imię i nazwisko

Jerzy Karol Kobylański

Data i miejsce urodzenia

6 kwietnia 1886
Sołohubówka

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1915–1932

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

5 pułk ułanów

Stanowiska

kwatermistrz

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Oficer Orderu Korony Rumunii Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Jerzy Karol Kobylański (ur. 6 kwietnia 1886[a] w Sołohubówce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 6 kwietnia 1886 we wsi Sołohubówka, w ówczesnym powiecie lipowieckim guberni kijowskiej[1][2][3], w rodzinie Michała i Stanisławy z Morawskich[4]. Ukończył gimnazjum w Kijowie i Instytut Weterynaryjny w Dorpacie[5]. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej[5].

Czas pełnienia służby w Wojsku Polskim liczono mu od 1 listopada 1915[6]. Służył nieprzerwanie w 5 pułku ułanów, którego pokojowym garnizonem była Ostrołęka[7][8][9][10]. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami i bolszewikami. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[11], 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 355. lokatą w korpusie oficerów jazdy[12], a 27 stycznia 1930 mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 24. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[13]. W marcu tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko kwatermistrza[14]. Z dniem 30 kwietnia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku[15]. Później pracował w Cywilnym Porcie Lotniczym Okęcie[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku został zmobilizowany i dowodził zorganizowanym w toku kampanii szwadronem kawalerii. Po agresji ZSRR na Polskę, poszukując większych polskich oddziałów, w nocy 23/24 września 1939 roku dołączył ze szwadronem w Teptiukowie koło Hrubieszowa do grupy „Hrubieszów”, toczącej bój z Armią Czerwoną pod Husynnem[16]. Po przegranej bitwie w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie w Starobielsku[5]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[5], gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[17]. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 1815)[5].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[18][19]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[20].

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Wg kalendarza juliańskiego urodził się 24 marca 1886. Zobacz daty nowego i starego porządku.

Przypisy

  1. 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-08-29].
  2. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-08-29].
  3. ↑ Sołohubówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 59..
  4. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 231, tu podano, że urodził się we wsi Sołohubówka, w powiecie kowelskim należącym do guberni wołyńskiej.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 231.
  6. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-08-29].
  7. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 248.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 609.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 551.
  10. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 294.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 12 marca 1921 roku, s. 385.
  12. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 165.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 25.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 101.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 23 grudnia 1931, s. 413.
  16. ↑ Paweł Janicki. Bój pod Husynnem - epilog mitu. „Technika Wojskowa Historia”. Nr 2/2024 (86), s. 52-55, marzec – kwiecień 2024. Warszawa: Magnum X.
  17. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  18. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  19. ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  20. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  21. 1 2 Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 18.
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-08-29].
  23. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  24. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-08-29].
  25. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 412.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.