Johann Bernhard von Maltzan

Sprawował rządy razem ze swoim młodszym bratem Franciszkiem. Jego najważniejszym celem było przywrócenie sobie i swoim następcom pełnych praw do sycowskiej posiadłości. W latach 1551–1557 zastaw znajdował się kolejno w rękach Ottona von Zedlitza (do 1555), a następnie Wilhelma von Kurzbacha^[4]. Odzyskawszy pełnię praw do majątku zdecydował się z bratem na sprzedaż połowy dóbr wolnego państwa stanowego swojemu kuzynowi – Georgowi von Maltzan za 20 tys. guldenów węgierskich, lecz po roku wróciły one z powrotem do Jana Bernarda i Franciszka^[4].

Wkrótce potem dokonał podziału dóbr sycowskich między siebie i młodszego brata. Zatrzymał przy sobie północno-zachodnią część państwa (z Sycowem i Międzyborzem) oddając Franciszkowi część południowo-wschodnią (z Barlinem). W 1560 po śmierci Franciszka został jedynowładcą^[4].

Podobnie jak ojcu, nie udało mu się uniknąć wieloletnich sporów z wierzycielami i popadania w długi. Względną stabilizację przyniosła sprzedaż Międzyborza razem z okolicami swojemu szwagrowi – Rafałowi Leszczyńskiemu w 1565^[4].

W 1568 po nominacji cesarskiej na stanowisko starosty opolsko-raciborskiego przeniósł się do Opola. Jego karierę polityczną przerwała nagła śmierć, 7 maja 1569 w Lublinie, gdzie uczestniczył w poselstwie do króla polskiego Zygmunta II Augusta^[5].

Został pochowany w kościele parafialnym w Sycowie, gdzie do dnia dzisiejszego zachowało się jego epitafium^[5].