Katedra Najświętszej Marii Panny w Monachium

Katedra Najświętszej Marii Panny
w Monachium

Dom zu Unserer Lieben Frau (Frauenkirche)

archikatedra
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Monachium
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Archidiecezja	Monachium i Freising
Wezwanie	Najświętszej Marii Panny
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie	Benon z Miśni
Historia Data rozpoczęcia budowy 1468 Data zakończenia budowy 1488 Fundator Zygmunt, książę Bawarii
Dane świątyni Styl gotycki Architekt Jörg von Halspach Świątynia • materiał bud. • wysokość • długość • szerokość • liczba wiernych • cegła 99 m 109 m 40 m 20 000 osób Wieża kościelna • liczba wież • wysokość wież 2 99 m Liczba naw 3 Organy • liczba głosów • liczba manuałów 131 4+P
Położenie na mapie Monachium Katedra Najświętszej Marii Panny w Monachium
Położenie na mapie Niemiec Katedra Najświętszej Marii Panny w Monachium
Położenie na mapie Bawarii Katedra Najświętszej Marii Panny w Monachium
48°08′19″N 11°34′26″E/48,138611 11,573889
Strona internetowa

Katedra Najświętszej Maryi Panny (niem. Frauenkirche) – główna świątynia Monachium, od 1821 kościół katedralny arcybiskupstwa Monachium i Fryzyngi. Mieści się na monachijskim Starym Mieście, w pobliżu Marienplatz.

Obecna świątynia jest trzecią na tym miejscu, powstała na miejscu XIII wiecznej kaplicy i romańskiej bazyliki. Późnogotycka hala wzniesiona została w latach 1468–1488, a jej wnętrze w ciągu pięciu wieków wielokrotnie zmieniano. Znaczna część historycznego wyposażenia zachowała się do dziś. Są to dzieła znanych artystów działających w Bawarii m.in. stalle z rzeźbami Erasmusa Grassera, liczne ołtarze, w tym z dziełami malarskimi Jana Polaka i rzeźby m.in. Hansa Leinbergera. W najwyższej kondygnacji rozpościera się widok na całe miasto i okolice. Katedra jest doskonałym punktem orientacyjnym^[1].

Podczas II wojny światowej kościół został zniszczony po nalotach alianckich. Zniszczeniu uległy dachy, sklepienia i prawie całe neogotyckie wyposażenie wnętrza. Wieloetapowa praca renowacyjna rozpoczęła się wkrótce po wojnie. Ostatni etap renowacji ukończono w 1994 roku^[1].

Kościół został zbudowany z czerwonej cegły w stylu późnogotyckim w ciągu zaledwie 20 lat. Budynek zaprojektowano bardzo prosto, bez bogatej dekoracji gotyckiej, z przyporami przesuniętymi i ukrytymi we wnętrzu. To, w połączeniu ze specjalną konstrukcją obu wież, sprawia, że ​​konstrukcja wygląda bardzo potężnie i nadaje jej niemal nowoczesny wygląd.

Późnogotycki ceglany budynek z kaplicami otaczającymi absydę ma 109 metrów długości, 40 metrów szerokości i 37 metrów wysokości. Wbrew powszechnej legendzie, która głosi, że obie wieże z charakterystycznymi kopułami różnią się wysokością dokładnie o jeden metr, są prawie równe: północna ma 98,57 m, a południowa tylko 98,45 m. Oryginalny projekt przewidywał spiczaste iglice na szczycie wież, podobnie jak w katedrze w Kolonii, ale nigdy ich nie zbudowano z powodu braku pieniędzy. Zamiast tego obie kopuły zostały zbudowane w okresie renesansu i nie pasują do stylu architektonicznego budynku, stały się jednak charakterystycznym punktem orientacyjnym Monachium. Mając zamkniętą przestrzeń około 200 000 m3 i 150 000 m3 do wysokości sklepienia, jest to drugi wśród największych kościołów halowych w ogóle i drugi wśród największych kościołów murowanych na północ od Alp (po bazylice konkatedralnej w Gdańsku)^[2][1].

Zgodnie z ustawą uchwaloną w 2004 r. w granicach Monachium nie można budować budynków wyższych niż wieże Frauenkirche^[3].

W świątyni, podobnie jak w kościele św. Michała i kościele teatynów, pochowani są władcy i książęta z dynastii Wittelsbachów oraz ich małżonki:

• księżniczka Beatrycze świdnicka (zm. 24 sierpnia 1322)
• cesarz Ludwik IV Bawarski (zm. 11 października 1347)
• książę bawarski Ludwik V (zm. 18 września 1361)
• książę bawarski Stefan II (zm. 13 maja 1375)
• książę bawarski Jan II (zm. 8 sierpnia 1397)
• książę bawarski Wilhelm III (zm. 12 września 1435)
• książę bawarski Jan IV (zm. 18 listopada 1463)
• książę bawarski Albrecht IV Mądry (zm. 18 marca 1508)
• arcyksiężniczka Kunegunda Habsburżanka (zm. 6 sierpnia 1520)
• książę bawarski Wilhelm IV (zm. 7 marca 1550)
• książę bawarski Ernest (zm. 7 grudnia 1560)
• książę bawarski Albrecht V (zm. 24 października 1579)
• arcyksiężniczka Anna Habsburżanka (1528–1590) (zm. 17 października 1590)
• arcyksiężniczka Maria Teresa Habsburg-Este (zm. 3 lutego 1919)
• król bawarski Ludwik III Bawarski (zm. 18 października 1921)

Pierwszy wzmiankowany instrument w katedrze został wybudowany w 1491 roku, lecz nie ma żadnych informacji co do jego dyspozycji bądź budowniczego. Obecne organy zostały zbudowane w latach 1993–1994 przez Georga Janna podczas gruntownego remontu świątyni trwającego od 1990 roku. Wielkie organy z 1994 znajdują się na zachodniej emporze. Mają 7165 piszczałek. Mniejsze organy z 1993 znajdują się na emporze w prawej nawie, niedaleko schodów ołtarzowych. Obydwa instrumenty zawierają łącznie 131 głosów i stanowią największy zespół organowy w całym mieście^[4][5].

W obu wieżach znajduje się dziesięć dzwonów odlanych w XIV, XV, XVII i XXI wieku. Tworzą one unikalny zestaw w Europie. Najcięższy dzwon zwany Susanna lub Salveglocke jest jednym z największych dzwonów w Bawarii. Został odlany w 1490 r. przez Hansa Ernsta na zlecenie Albrechta IV^[6][7].

• 
  Wnętrze
• 
  Nagrobek cesarza Ludwika IV autorstwa Hansa Krumppera
• 
  Część gotyckiego witraża
• 
  Organy
• 
  Portal wejściowy z zegarem słonecznym
• 
  Dzwon Susanna
• 
  Sklepienie nawy
• 
  Ołtarz główny
• 
  Zegar z 1568 roku wewnątrz katedry
• 
  Jeden z ołtarzy