Kaznów (województwo lubelskie)
| wieś | |
![]() | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2021) | |
| Strefa numeracyjna |
81 |
| Kod pocztowy |
21-110[3] |
| Tablice rejestracyjne |
LLB |
| SIMC |
0388903[4] |
Położenie na mapie gminy Ostrów Lubelski ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa lubelskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu lubartowskiego ![]() | |
Kaznów – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Ostrów Lubelski[4][6]. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 821 .
W drugiej połowie XVI wieku ta wieś szlachecka położona była w powiecie lubelskim województwa lubelskiego[7]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego. Wieś Kaznów położona w zachodniej części gminy Ostrów Lubelski, powstała na lewym brzegu rzeki Tyśmienicy. Teren ten jest znacznie bardziej wzniesiony niż prawostronne brzegi rzeki. W zachodniej części wsi znajduje się najwyższy punkt gminy: 180,9 m n.p.m. Przepływająca przez Kaznów rzeka Piskornica to lewy dopływ Tyśmienicy. Obszary leśne leżące w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowości to relikty puszczy, która przed wiekami zalegała ten teren. W lasach obecnie obok sosny i brzozy, tak samo jak przed wiekami, można spotkać dęby (niektóre z nich są dziś pomnikami przyrody), świerki i brzozę czarną.
Wieś stanowi sołectwo gminy Ostrów Lubelski[8]. Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań (III 2011 roku) wieś miała 281 mieszkańców[9].
Historia
O szlacheckiej osadzie Kaznów, pisanej też Casznow, Kasznow, Casnow źródła wzmiankują po raz pierwszy w 1441 roku, kiedy to jeden z właścicieli Adam Kaznowski sprzedał 1/5 swojej części w Kaznowie braciom Przedborowi i Wojciechowi za 30 grzywien. Obok Adama Kaznowskiego zapisy źródłowe wymieniają jeszcze Wojciecha i Jana Kaznowskich oraz Wielobora z Kaznowa. Kolejna informacja w źródłach pochodzi z roku 1442 kiedy to za pozwoleniem biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego erygowano w Ostrowie parafię, a do jej fundacji przyczynili się dziedzice z Kaznowa: Jaszczołd, Wielobor i Przedbor oddając dziesiątą część zbiorów zbóż (dziesięcinę snopową) ze swoich włości na potrzeby powstającej parafii.
13 sierpnia 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, w walce o Kaznów poległo sześciu żołnierzy 5 Pułku Piechoty Legionów, a wśród nich podchorążowie Antoni Szylar i Władysław Grzybowski, odznaczeni pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[10].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Wieś Kaznów w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2023-03-03], liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2023-03-03].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 443 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- 1 2 TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2016-02-29].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 51656
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2016-02-29].
- ↑ Corona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
- ↑ Strona gminy, sołectwa
- ↑ GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Kazimierz Bąbiński: Zarys historji wojennej 5-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 60, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920..
Linki zewnętrzne
- Kaznów 1(2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 938.

_location_map.png)



