Kenoza (teologia)

Kenoza (gr. κένωσις, kénōsis = "ogołocenie") – pojęcie w teologii katolickiej i protestanckiej interpretujące wcielenie jako dobrowolne, zbawcze uniżenie się Chrystusa, będące wyrazem woli Chrystusa-Boga[1], odpowiednio do Flp 2, 7: "Chrystus Jezus, istniejąc w postaci boskiej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie".

Niektórzy teolodzy protestanccy XIX w. interpretowali kenozę jako porzucenie lub zawieszenie przez Chrystusa jego atrybutów boskich.

Teolodzy Braci Polskich interpretowali kenozę jako uniżenie się Chrystusa in diebus carnis suae ("za dni ciała swego"), a mianowicie w jego życiu[2].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ kenoza, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-05-04].
  2. ↑ Bibliotheca Fratrum Polonorum quos Unitarios vocant. 1656

Bibliografia

  • Paweł Janowski, Kenoza. W teologii katolickiej. W teologii protestanckiej, [w:] Encyklopedia Katolicka, Lublin 2000, t. VIII, kol. 1346-1348.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.