Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Lublinie
 nr rej. A/266 z dnia 13.03.1967 r.(zespół klasztorny franciszkanów)[1] | |
| kościół parafialny | |
 Kościół Salezjanów | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miejscowość | |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Parafia | |
| Wezwanie |
Matki Bożej Wspomożenia Wiernych |
Położenie na mapie Lublina  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa lubelskiego  | |
 51°15′11,18″N 22°34′40,02″E/51,253106 22,577783 | |
Kościół Salezjanów pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Lublinie – dawny klasztor ojców franciszkanów. Przybyli oni do Lublina w 1621. Wznieśli oni na miejscu drewnianego kościółka pw. św. Wawrzyńca, w latach 1635–1649 murowaną świątynię w stylu renesansu lubelskiego pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Anielskiej i św. Franciszka. Kościół powstał na bagiennym terenie, przez co został zbudowany na drewnianych balach. Świątynia wielokrotnie ulegała pożarom.
W latach 1812–1813 istniał tu magazyn wojskowy. W 1817 franciszkanie opuścili klasztor, powstał tu szpital wojskowy. W kolejnych latach budynki nabył Antoni Domański i przeniósł tu swoją fabrykę sukna. W 1851 istniała tu fabryka mydła i świec.
W 1913 zakupił je Żyd Tadeusz Weissberg. Przeszedł na katolicyzm i w 1927 kościół wraz z klasztorem oferował ojcom salezjanom. Odbudowali oni świątynię (proj. Bruno Zborowski), przedzielając ją trzema stropami. Konstrukcja ta pozostała do dzisiaj. Dzięki temu powstały dwa kościoły górny i dolny, na drugim piętrze aktualnie istnieją salki katechetyczne. W 1930 poświęcono kościół, który przyjął tytuł Matki Bożej Wspomożenia Wiernych.
W 1975 bp Bolesław Pylak erygował parafię Matki Bożej Wspomożenia Wiernych.
Przypisy
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubelskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025 [dostęp 2010-05-24].