Kościół Najświętszego Odkupiciela w Pobierowie
| kościół parafialny | |||||||||||||
 kościół w roku 2017 | |||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Województwo | |||||||||||||
| Miejscowość | |||||||||||||
| Adres |
ul. Lubelska 1 | ||||||||||||
| Wyznanie |
katolickie | ||||||||||||
| Kościół |
rzymskokatolicki | ||||||||||||
| parafia | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie powiatu gryfickiego  | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego  | |||||||||||||
Położenie na mapie gminy Rewal _location_map.png) | |||||||||||||
 54°03′20,5546″N 14°56′09,6405″E/54,055710 14,936011 | |||||||||||||
Kościół Najświętszego Odkupiciela w Pobierowie – współczesny[1] kościół parafialny parafii Najświętszego Odkupiciela z 1986 roku[1], położony w Pobierowie, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie Gryfickim, w gminie Rewal. Projektantem kościoła jest – inż. arch. Jerzy Okniński[3]. Należy do dekanatu Kamień Pomorski.
Kościół nosi wezwanie Odkupienia, które odnosi się do zbawczego dzieła Jezusa Chrystusa, dokonanego przez Jego Śmierć i Zmartwychwstanie (rok 1983 był Rokiem Jubileuszowym)[1]. Odpust przypada na 9 listopada[1].
Historia
Jeszcze przed rozpoczęciem budowy, 19 czerwca 1983 roku, na Jasnej Górze papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny[2][1]. Został on wmurowany 29 lipca 1984 roku przez biskupa Kazimierza Majdańskiego[1]. Dzisiejszą świątynię, rozpoczęto budować 20 marca 1984 roku[2], według projektu inżyniera architekta Jerzego Oknińskiego[1]. Ostatecznie, pozwolenia na budowę nie ma do dziś[2]. Pomimo trudności ówczesnych czasów komunistycznych, otrzymano zgodę na lokalizację i pozwolenie na budowę, na "stan zerowy"[4]. Kościół został poświęcony 28 listopada 1986 roku, a pierwszą mszę św. w nowym kościele odprawiono dwa dni później[2].
W 2014 r. pomalowano wnętrze Kościoła i pomieszczenia zakrystii, ocieplono ławki, z myślą o okresie zimowym[5]. Rozpoczęto także remonty i modernizacje pomieszczeń w domu parafialnym[5]. Zakupiono także organy elektroniczne. W kościele zamontowano także wiatrołap[5].
W 2016 r. miejscowa malarka Marzena Trzeciak-Tomczyk namalowała dwa obrazy: Matki Boskiej Częstochowskiej (ołtarz boczny) oraz św. Jana Pawła II, które zawisły w kościele jako wotum Roku Miłosierdzia[5].
W październiku 2017 r. w kościele pod ołtarzem została urządzona kaplica Matki Bożej Fatimskiej i świętego Floriana (wejście schodami po prawej stronie ołtarza)[6]. Ołtarz w kaplicy, to ołtarz z czasów Mszy św. polowych, jeszcze przed budową kościoła[6]. Figura Matki Boskiej Fatimskiej została przywieziona z Fatimy do Polski przez siostrę Miriam ze Szczecina, a podarowana do kaplicy przez przyjaciół parafii[6]. Figura św. Floriana została podarowana przez miejscowych strażaków[7].
Opis
Nad wejściem do kościoła znajduje się empora. We wnętrzu w prezbiterium centralne miejsce zajmuje obraz w kształcie krzyża z wizerunkiem Jezusa Chrystusa, otoczonego chrześcijańskimi symbolami: gołębicą (symbol Ducha Świętego), zwojami Pisma Świętego i kielichem (symbol Eucharystii)[1]. Po obu stronach krzyża widnieją obrazy: po lewej Narodzenie Chrystusa, a po prawej Jezus Miłosierny[1]. W kościele znajduje się również obraz św. Stanisława Kostki, przedstawionego w stroju zakonnym, w obecności anioła, który udziela mu Komunii świętej (lewa strona prezbiterium)[1]. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się wizerunek błogosławiony Jana Pawła II, w złotych szatach, unoszącego prawą rękę w geście błogosławieństwa, a lewą opierającego się na pastorale[1]. Papież depcze krokodyla – symbol współczesnych systemów zła społecznego – którego przebija papieska ferula. Na ścianach świątyni umieszczono malowane stacje drogi krzyżowej, a w wyposażeniu kościoła znajduje się drewniana chrzcielnica z pokrywą oraz obraz Matki Boskiej Częstochowskiej[1].
Architektura
Kościół z plebanią zbudowane zostały na rzucie czworoboku o wymiarach 16 x 16 m[2]. Mury są wykonane z betonu i pustaków ze żużlu[2]. Sufit jest wykonany z betonu o grubości 20 cm, w którym zabetonowano kotwy, aby było do czego przymocować łaty, a do nich przymocowano blachę[2]. Między łatami znajduje się ocieplenie z wełny mineralnej[2]. Ogniomurki wykonane są z betonu, zbrojone, opierzone blachą miedzianą, na którą ściekają opady z dachu[2]. Kościół nie ma tradycyjnych rynien[2]. Tę funkcję pełnią grube łańcuchy, które zwisają od więźby dachowej do ziemi.
Zasadniczą rolę nośną konstrukcji dachowej pełni żebro kalenicowe[2]: jest to zbrojona belka o wymiarach 24 m długości, 2,5 m wysokości, 0,5 m szerokości[2]. Jest ono zespolone ze stropem betonem[2]. Podczas budowy, aby tę belkę uzbroić, trzeba było poza kościołem zbudować specjalne do tego celu rusztowanie, ponieważ inaczej nie można było wsuwać drutów do środka[2]. Było to uciążliwe, jak zresztą budowa całej konstrukcji dachowej[2].
Okna wstawiono w listopadzie 1986 roku (powierzchnia okien 90 m²)[2]. Wówczas też kościół był tynkowany[2]. Szyby w oknach są potrójne: w środku paski kolorowego szkła, a po obu stronach szyby bezbarwne[2]. Okna wykonał p. Szulc z Pszczyny[2].
Prezbiterium usytuowane jest 68 cm nad posadzką[2]. Najpierw jest jeden stopień, który służy do udzielania Komunii Świętej[2]. Następnie kolejne 3 stopnie, na wysokości których znajduje się ołtarz[2]. Żeby stanąć przed tabernakulum trzeba wejść na kolejne 2 stopnie[2]. Każdy stopień ma 17 cm[2]. Pod prezbiterium znajduje się nie wykończona jeszcze krypta[2].
Posadzka wykonana została z marmuru biała Marianna, sprowadzona z Kudowy Zdroju[2]. W kościele jest szlifowana, a w prezbiterium dodatkowo polerowana[2]. Położył ją w październiku 1988 r[2]. mieszkaniec Pobierowa – śp. Jan Waszkiewicz, który miał największe zasługi w budowie kościoła[2].
Wyposażenie
Ołtarz wykonany jest z modrzewia[2]. Konfesjonał, ambonka, sedilia, ołtarz boczny Matki Bożej (1999 r.), chrzcielnica (2001 r.) wykonane są z jesiona[2]. Klęczniki wykonane są z olchy, natomiast ławki z sosny[2]. Drzwi główne pierwotnie miały 4 m szerokości, natomiast drzwi boczne (2 pary) pierwotnie miały po 3 m szerokości[2]. W 2015 roku zostały zastąpione nowymi drzwiami, o podobnych wymiarach, wykonanymi z plastiku. Drzwi do zakrystii wykonane są z jesiona[2]. Drzwi na chór – z dębu[2].
Droga Krzyżowa namalowana jest na tablicach kreślarskich 53 x 73 cm, autorstwa jezuity Bronisława Podsiadło, absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie[2]. Obrazy Drogi Krzyżowej malował na probostwie w Pobierowie, a krzyż św. Franciszka (wiszący nad ołtarzem), ze względu na rozmiary (2,90m x 3,30m) na chórze w kościele[2]. Krzyż jest z drewna lipowego[2]. Na obrazie na krzyżu znajduje się Jezus Chrystus, nad nim Bóg Ojciec i Duch Święty[2]. Prawą ręką Pan Jezus wskazuje, by w życiu korzystać z Sakramentu Pokuty i Eucharystii, a lewą by żyć Pismem Świętym[2]. Pod nogami Jezusa Ziemia i kosmos[2]. Dzieła powstały na przełomie lipca i sierpnia 1987 roku[2].
Oświetlenie kościoła założono w październiku 1996 roku przez firmę Przybylskich z Poznania[2]. Nagłośnienie zmieniano wielokrotnie[2]: za trzecim razem przez firmę Patos z Chorzowa we wrześniu 1997 r[2], a po raz ostatni w 2015 roku.
Wieża kościelna
Nad wejściem do kościoła znajduje się 22-metrowa wieża zwieńczona krzyżem. Wieżę, probostwo i pomieszczenie katechetyczne budowano równocześnie[2]. Wieża ma 22,5 m wysokości[2]. Cała wykonana jest z żelbetonu[2], stoi na płycie o wymiarach 7 m x 7 m, która jest podwójnie zbrojona[2]. Wieżę wieńczy krzyż zrobiony z desek, obłożony blachą miedzianą (4,5 m wysokości)[2]. Dach pokryty miedzianą[2] blachą.
Dzwony
Kościół posiada trzy dzwony spiżowe[2]: Maksymilian Kolbe (100 kg), Jan Paweł II (250 kg), Maryja (360 kg)[2]. Na początku uruchamiane były ręcznie, a od 1993 roku elektrycznie[2]. Poruszają je elektromagnesy[2]. Urządzenie ma zegar sterujący (10 programów)[2]. Mechanizm sterujący założył Antoni Rduch spod Wodzisławia Śląskiego[2]. Dzwony odlane zostały w Poznaniu przez Saturnina Skubiszyńskiego, przywiezione zostały w 1985 roku[2].
Otoczenie kościoła
Porządkowanie terenu wokół kościoła rozpoczęto dopiero w 1994 roku[2]. Wiosną 1999 roku, po uszykowaniu terenu przed kościołem zamontowano 50 ławek, na których mieści się 400 osób[2]. Drewno jest zamocowane na betonowych stopach[2]. Na początku maja 2002 roku rodzice dzieci I-komunijnych obsadzili posesję kościoła 160 ozdobnymi jałowcami[2].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Matysiak 2012 ↓, s. 36.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 Pobierowo Kościół parafialny ↓.
- ↑ kuria.pl ↓.
- ↑ Wawszczak ↓.
- 1 2 3 4 Historia parafii – Parafia Pobierowo [online] [dostęp 2021-07-07] (pol.).
- 1 2 3 Kościół – Parafia Pobierowo [online] [dostęp 2021-07-07] (pol.).
- ↑ Parafia Pobierowo, Strona internetowa parafii, 26 grudnia 2017.
Bibliografia
- Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
- Zygmunt Wawszczak, Historia Kościoła spisana przez ks. Zygmunta Wawszczaka – Parafia Pobierowo [online] [dostęp 2021-07-07] (pol.).
- Wspólnoty parafialne | Pobierowo - parafia p.w. Najśw. Odkupiciela | Kościół Szczecińsko-kamieński [online], kuria.pl [dostęp 2021-07-07].
- Kościoły |Pobierowo Kościół parafialny Pobierowo Kościół parafialny pw Najświętszego Odkupiciela | Kościół Szczecińsko-kamieński [online], kuria.pl [dostęp 2021-07-07].