Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Zabytek: nr rej. A-832 z dnia 6.12.1988[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Widok od frontu
Państwo

 Polska

Miejscowość

Sieniawa
ul. Tadeusza Kościuszki

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Wezwanie

Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Wspomnienie liturgiczne

15 sierpnia

Położenie na mapie Sieniawy
Mapa konturowa Sieniawy, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie powiatu przeworskiego
Mapa konturowa powiatu przeworskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie gminy Sieniawa
Mapa konturowa gminy Sieniawa, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Ziemia50°10′35,4″N 22°36′27,5″E/50,176500 22,607639

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sieniawa archidiecezji przemyskiej.

Historia

Pierwotny drewniany kościół wzniósł Mikołaj Hieronim Sieniawski niedługo po założeniu miasta, w 1673, na szlaku pomiędzy rynkiem a pałacem. Na jego miejscu zbudowano w latach 1719–1751 obecnie istniejącą świątynię według projektu włoskiego architekta Giovanniego Spazzio, której fundatorem był Adam Sieniawski. Budowę ukończyli Karol Mayer i Francesco Capponi[2]. Około 1754 roku do świątyni został dobudowany murowany klasztor dla dominikanów obserwantów[3].

W 1778 roku Austriacy przeprowadzili kasatę klasztoru, a pozostałych zakonników przeniesiono do Jarosławia. 20 grudnia 1788 roku w opuszczonej świątyni poklasztornej utworzono siedzibę miejscowej parafii (dawny kościół parafialny spłonął rok wcześniej w wyniku pożaru).

W czasie I wojny światowej zostały zniszczone dach i wnętrze świątyni podominikańskiej. Niezbędny remont został zakończony w 1923 roku.

W 1952 roku został zbudowany nowy ołtarz główny, a w 1955 roku powstały ołtarze boczne. Polichromia świątyni została wykonana przez Stanisława Jakubczyka w 1954 roku[4].

W podziemiach znajduje się krypta rodowa Czartoryskich[5][6].

Przypisy

  1. ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025 [dostęp 2017-11-14].
  2. ↑ Wojciech Bałus i inni, Zabytki sztuki w Polsce : Małopolska, Warszawa: Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2016, s. 1257, ISBN 978-83-63260-72-9, OCLC 982607840 [dostęp 2024-10-17].
  3. ↑ Encyklopedia staropolska/Dominikanie w Polsce - Wikiźródła, wolna biblioteka [online], pl.wikisource.org [dostęp 2024-10-17] (pol.).
  4. ↑ Historia kościoła w Sieniawie
  5. ↑ Kościoły. Oficjalna strona Urzędu Miasta i Gminy Sieniawa. [dostęp 2017-11-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-01)]. (pol.).
  6. ↑ Krypta książąt Czartoryskich
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.