Krasnopol (Polska)

Krasnopol został założony w 1770 z polecenia Antoniego Tyzenhauza w uroczysku Opidemie przy drodze z Sejn do Wigier i Suwałk^[9]. Przywilej miejski uzyskał prawdopodobnie w 1782^[10]. Według planów miał stać się głównym ośrodkiem klucza dóbr królewski Pomorze, utworzonego w ramach kolonizacji słabo zaludnionej Puszczy Przełomskiej^[9]. W trakcie lokalizacji wyznaczono prostokątny rynek o wymiarach 130x90 m z miejscem pod zabudowę kościelną przy południowej pierzei, a także drugi mniejszy rynek^[9]. W 1781 erygowano parafię Przemienienia Pańskiego^[11]. Pierwotnie powstał na jej potrzeby drewniany kościół^[11].

Osadnictwo w Krasnopolu, mimo przeznaczenia w tym celu dużych terenów, rozwijało się powoli^[9]. W 1786 w Krasnopolu zamieszkiwały 94 rodziny^[12]. W mieście osiedlali się także Żydzi – w 1786 w mieście było 6 rodzin żydowskich, zaś w 1792 zamieszkiwało 26 rodzin^[11]. Miejscowość nie rozwinęła się w większy ośrodek usługowo-handlowy (w 1792 był w niej tylko 1 kramarz i 6 rzemieślników), pozostając dużą osadą rolniczą^[11].

Po III rozbiorze Polski Krasnopol znalazł się w Królestwie Prus w prowincji Prusy Nowowschodnie w powiecie wigierskim^[13]. Na przełomie XVIII i XIX w. Krasnopol liczył 533 mieszkańców i 172 domy, z czego Żydzi stanowili 4,5% (40 osób)^[14]. W mieście działało 29 rzemieślników^[15]. Miejscowość miała charakter rolniczy, zajmując 120 włók^[16]. Liczba hodowanych zwierząt przedstawiała się następująco: 137 koni, 170 wołów, 180 krów, 99 cieląt, 375 owiec i 614 świń^[16]. W czasach panowania pruskiego Krasnopol utracił prawa miejskie^[17].

5 lipca 1807 Krasnopol został zajęty przez brygadę gen. Stanisława Fiszera^[18]. Krasnopol wszedł następnie w skład departamenty łomżyńskiego w Księstwie Warszawskim^[19].

W 1827 w Krasnopolu zamieszkiwało 1414 mieszkańców, zaś w 1880 liczba ludności wynosiła 2246 osób^[20]. W 1862 w miejscu drewnianego kościoła wybudowano murowaną, późnoklasycystyczną świątynię Przemienienia Pańskiego^[11]. W XIX wieku Krasnopol, podobnie jak inne miejscowości powiatu sejneńskiego, specjalizował się ówcześnie w uprawie chmielu^[20].

W trakcie powstania styczniowego pod Krasnopolem 26 sierpnia 1863 miała miejsce potyczka oddziału dowodzonego przez Reklewskiego i Dahlena^[21]. Po reorganizacji administracyjnej w 1866 Krasnopol wszedł w skład powiatu sejneńskiego w guberni suwalskiej^[22].

Po I wojnie światowej Krasnopol wszedł w skład Polski dopiero w sierpniu 1919^[23]. Liczba ludności Krasnopola spadła po wojnie do 1192 mieszkańców^[20]. W 1929 we wsi był kościół katolicki oraz synagoga^[24].